Կենդանի զրույց - Էջեր 85-96

05:05:30- 05:42:42

ՎԻԴԵՈԴՐՎԱԳ

Մարդը որպես Անձ

 ի սկզբանե մեղավոր չէ:

____________

Տ՝ Իգոր Միխայլովի՛չ, մարդիկ հաճախ տալիս են այսպիսի հարցեր և խճճվում են պատասխանների մեջ, օրինակ, «Ւ՞նչ է Ես-ը» կամ «Եթե իմ Ես-ը կապված չէ մարմնիս հետ, ապա ինչպե՞ս եմ ես կարողանում լսել ինքս ինձ:» Կամ «Ինչպե՞ս  կարող եմ լսել ինքս ինձ» կամ «Ինչպե՞ ս է Ես-ը կարողանում հետևել սեփական գիտակցության վիճակին» կամ էլ այսպիսի հարց. «Ինչպե՞ս տարբերել ինքդ քո մեջ. որտե՞ղ եմ Ես որպես Անձ և որտեղ է իմ գիտակցությունը»: Եվ ընդհանրապես, «Ինչպե՞ս է գործում գիտակցությունը», «Ինչպիսի՞ն է Անձի որպես Ոգու կյանքը» և շատ այլ հարցեր։ Պարզապես մարդկանց մոտ կա անհասկացողություն այս հարցերի վերաբերյալ։

ԻՄ՝ Այո, մարդկանց մոտ կա անհասկացողություն, և դա պայմանավորված է՝ հոգեբանության, փիլիսոփայության, տարբեր կրոնական հոսքերի և ուղղությունների ինտենսիվ զարգացմամբ, որոնք ամրացրել են մեր գիտակցության դիրքերը։ Եվ ժամանակակից մարդու մոտ Անձը գտնվում է ոչ նպաստավոր պայմանններում, քան օրինակ առնվազն հազար տարի առաջվա մարդու մոտ։ Ինչու՞։ Քանի որ չափազանց ուժեղ ինֆորմացիաի հոսք է, չափազանց շատ առաջարկներ, որոնք տանում են տարբեր կողմեր։ Եվ Անձը ուղղակի շփոթվում է, իսկ գիտակցությունը ակտիվ է։ Համակարգը ակտիվ է։ Այն միշտ էլ ակտիվ է եղել, իսկ հիմա նաև լավ զինված է։ Այն զինված է իր գրություններով, որոնք հենց ինքն է ստեղծել։ Այն զինված է ժամանակակից տեխնոլոգիաներով, ոչ միայն գրքերով, ինչպես առաջ էր, այլ նաև համացանցով, հեռուստատեսությամբ և այլնով։ Եվ Անձը գտնվում է ոչ նպաստավոր վիճակում, քան գիտակցությունը։ Ինչի համար էլ հենց այս ժամանակները կոչվում է Խաչմերուկի ժամանակներ կամ մարդկության ընտրության ժամանակներ, թե որ ուղղությունով շարժվել։

Ժ՝ Այո...մարդկության ընտրությունը արդեն իսկ մահացածի և հավերժ Կենդանիի միջև։

ԻՄ՝ Միանգամայն ճիշտ է։ Մի քիչ ավելի լավ հասկանալու համար, մենք ստիպված կլինենք դիտարկել քվանտային սահմաններըը, որը կարգավորում է գիտակցության համար թվացյալ քաոսը և դիտարկենք սովորական նյութական առարկաները, որոնք գտնվում են մինչև վեցերրորդ հարթությունը։ Միևնույն ժամանակ տեսնենք վեցերրորդ հարթությունից այն կողմ, որտեղ գտնվուն է այն, ինչ մարդիկ անվանում են հոգի։ Գուցե ճիշտ կլինի այդ մասին մի քիչ խոսել։

Դե, եկե՛ք նայենք քվանտային սահմանններից այն կողմ ու դիտարկենք հասարակ ապրողի տեսանկյունից, որ ավելի պարզ լինի. Ի՞նչ է գիտակցությունը, ի՞նչպես է այն աշխատում, ի՞նչ է Անձը։ Եվ սկսենք ամենապարզից։ Դե, տրամաբանները կարող են վիճել, չվիճել, բայց ես կպատմեմ ինչպես կա՝ չբարդացնելով այդ պրոցեսները։ Իսկ ով որ համաձայն չլինի այդ ամենի հետ, բայց ցանկանում է գտնել հաստատումներ,  կարող է փնտրել պատասխանները այլ աղբյուրներում և փափագողը միշտ էլ կգտնի։

Սկսենք ամենահասարակից։ Ի՞նչ է մարդու գիտակցությունը, ինչպե՞ս է այն կառուցված։ Եվ ինչի՞ համար է, ամենակարևորը, որ շատ փակ կրոնական, ընդգծում եմ, կազմակերպություններ երազում են «իններրորդ օրվա» մասին։ Ի՞նչ է ընդհանրապես նշանակում «իններրորդ օր»-ը և որտեղի՞ց է եկել այս հասկացողությունը։ Այս պատմությունը սկսվել է հարյուրավոր հարյուրամյակներ առաջ։ Եվ մինչև հիմա կա այն քահանայական կլանը, որը անում է շատ ավելին, որպեսզի իրականացնի այդ «իններրորդ օր» կոչվածը։ Դա հետաքրքիր է: Սա համընկնում է համաշխարհային դավադրության հետ  (սա նրանց համար, ովքեր սիրում են դավադրության թեման):

Ծիծաղելի է իհարկե, բայց դա ճիշտ է։

Հասկանալու համար եկեք սկսենք այն բանից, թե ինչպես է զարգանում մարդը, ինչպես է այդ ամենը տեղի ունենում։

Տ՝ Այո, դա կլինի էական օգնություն մարդկանց  համար հասկանալու այն, թե ինչ է իրենից ներկայացնում գիտակցությունը և ինչ ես դու, որպես Անձ։

ԻՄ՝ Այո, իհարկե։ Կա երկու տեսակի գիտակցություն։ Առաջին գիտակցությունը անվանենք առաջնային գիտակցություն, այն գլխավորն է և ծնվում է ֆիզիկական մարմնի հետ. սա պրիմատի, կենդանու գիտակցությունն է։ Իսկ ահա գիտակցության մյուս շերտը, որը և դրսևորվում է  որպես հակակշիռ Անձի հայտնվելուն մարդկային մարմնի մեջ, դա արդեն երկրորդային գիտակցությունն է։ Երկրորդային գիտակցությունը դա արդի գիտակցությունն է կամ նոր գիտակցությունը, այն անվանում են նաև մարդկային գիտակցություն։ Այստեղ կարևոր է հասկանալ, որ երկրորդային գիտակցությունը դա այն է, որի շնորհիվ մենք առաջ անցանք կապիկից մեր ինտելեկտուալ զարգացման մեջ:

Տ՝ Սա շատ կարևոր պահ է։ Սա հենց այն պատասխանն է, որը փնտրում են  նեյրոֆիզիոլոգները շատ երկար տարիներ։ Բայց դրանք դեռ այնտեղ են… Դե, առնվազն կար մինչ այս պատմական պահը:

ԻՄ՝  Այո,  դա ճիշտ է։ Ուրեմն այսպես, այս նոր գիտակցությունը շատ ագրեսիվ է ու ակտիվ է։ Չնայած, և՛ մեկը, և՛ մյուսը մեր գիտակցության մասերն են, այսինքն դրանք ոչ այլ ինչ են, եթե ոչ ողջ համակարգի մի մասը, և հասկանալի է, որ դա դաշտային կառուցվածք է: Դա ոչ մի դեպքում գլխուղեղի նեյրոնները չեն և նման այլ բաներ։ Գլխուղեղի նեյրոնները (մենք դրա շուրջ խոսել ենք հաղորդումներից մեկում) դա ընդամենը այսպես ասենք ֆիզիկա է։ Նեյրոնները դրանք այն կառուցվածքներն են, որոնք փոխակերպում են ինֆորմացիան, որոնք գալիս են գիտակցության դաշտային կառույցներից, ֆիզիկական, հետո քիմիական ռեակցիաների, հետո վերադառնում են ֆիզիկականի և այդպես շարունակ։ Բայց դա ոչ մի դեպքում այն չէ, որտեղ տեղի է ունենում ու ծնվում է միտքը, որտեղ այն աշխատում է։ Այսօր, փառք Աստծո, մեր գիտնականները շատ լավ հասկանում են, որ նրանք  ընդամենը հետևում են ռեակցիաներին, չնայած որ փորձում են բռնել  միտքը, որսալ ինչ-որ բան, բայց նրանք տեսնում և հետևում են ռեակցիաին։

Տ՝ Այսինքն նրանք տեսնում են հետևանքը այլ ոչ թե պատճառը։

ԻՄ՝ Այո։ Այսպիսով, ես մի փոքր անդրադառնամ մեր թեմային։ Մարդու ծնվելու պահին, երբ նա դեռ գտնվում է մոր արգանդի մեջ, գլխուղեղի զարգացման հետ զարգանում է այսպես կոչված առաջնային գիտակցությունը։ Ինչու՞ հենց առաջնայինը։ Քանի որ այն դեռ զարգանում է արգանդի ներսում: Մարդու ծննդից հետո, առաջնային գիտակցությունը անմիջականորեն կապված է մարդկային մարմնի ողջ օրգանիզմի հետ։ Այն է հենց կառավարում ամբողջ քիմիաով և մնացած բոլորով։ Բայց այն ունի, ես կասեի, թերզարգացած ինտելեկտ, այսինքն սահմանափակ գիտակցություն։ Բայց այն կապված է նաև երկրորդային գիտակցության հետ:

Եվ այստեղ հետաքրքիր պահ է. մարդկային հոգին մտնում է մարդու մեջ հենց ութերորդ օրը: Մինչև ութերրորդ օրը մարդը ոչնչով չի տարբերվում կենդանուց: Առաջնային գիտակցությունը, այն կա նաև շիմպանզեի մոտ և բավականին զարգացած է: Ի վերջո անալոգիան շատ  մոտ է: Կապիկի և մարդու երեխաները, այսպես ասենք, նրանք մոտավորապես մինչև երեք, մինչև հինգ տարեկան հասակը գրեթե նույն կերպ են զարգանում: Իսկ հետո մարդը սկսում է կտրականապես տարբերվել: Ինչու՞ է դա տեղի ունենում: Որովհետև հենց ութերրորդ օրը մարդու ծննդից հետո, ինչպես որ ասենք անոթը, լցվում է մարդկային հոգով: Իսկ հոգին ստեղծում է Անձ: Անձը դա այն է, ինչը որ իրականում հանդիսանում է մարդը:  Դա նա է, ով դու կաս:

Տ՝ Հոգի և Անձ, դա հենց հոգևոր բաղադրիչներն են, և ինչու՞ է, որ մարդը դարձավ մարդ, և ինչու՞ մարդը պատկերով և նմանությամբ ստեղծվեց, որովհետև նրա մեջ Հոգևոր Աշխարհից մի մաս կար:

ԻՄ՝ Ահա կրկին հետաքրքիր պահ, ցանկալի չէ այն բաց թողնել: Շատ մարդիկ ասոցացնում են հոգին որևիցէ խելացի և ամենագետ երևույթի հետ: Բայց հոգին դա դուռ է, ասենք այսպես դուռ դեպի գիտությունների ակադեմիա: Գիտությունների ակադեմիայում խելացի մարդիկ են, որոնք գիտեն ամեն ինչ: Ահա ասեք, դուռը ինչ-որ բան գիտի՞: Նրա միջով անցնում են խելացի մարդիկ, բայց ինքնին  դա դուռ է: Այդպես և հոգին. դա դարպաս է, դա բաց դուռ է դեպի Աստծո աշխարհ: Իսկ Անձը  դա հենց այն ուսանողն է կամ կրտսեր գիտաշխատողը, որը եկել է այդ ակադեմիայում քրտնաջան աշխատելու ու կարող է ամեն ինչ իմանալ: Բայց հոգին դա ոչ այլ ինչ է, քան միջանցք դեպի Գիտելիքները: Հասկանալի է, որ այս ամենը խոսքեր են, հասկանալի է, որ այս ամենը ալեգորիաներ են: Բայց սա փորձ է ժամանակակից մակարդակի վրա բացատրել թե ինչ է այն:

Տ՝ Իգոր Միխայլովի՛չ, իսկ ահա այս պրակտիկան. «Ո՞վ եմ Ես», նրա մասին նշված է «ԱլլատՌա» գրքում, և Դուք պատմել եք նախորդ հաղորդումներում: Չէ՞ որ այն հենց ենթադրում է, որ անհրաժեշտ է խորանալ մինչև այն հասկացողությանը, որ «Ես» -ը դա հենց դու ես, որպես Անձ:

ԻՄ՝ Այո, «Ես»-ի հասկացողությունը դա Անձն է: Իսկ Անձը դա հենց նա է, որը անմիջապես կապված է առաջնային գիտակցության հետ: Հենց այդ նույն պրակտիկան «Ո՞վ եմ Ես», այն հենց ենթադրում է, որ մարդը պետք է գտնի այն, որը հանդիսանում է «Ես»-ը, այսինքն Անձը:

Տ՝ Այսինքն «ԵՍ»-ը որպես Անձ, որը կապված է և՛ հոգու հետ, և՛ առաջնային գիտակցության հետ (այն պրիմատի գիտակցության հետ, որի մասին Դուք ավելի շուտ պատմում էիք, որ մինչև որոշակի տարիք փոքրիկ կապիկի և երեխայի զարգացումը նույնն է):

ԻՄ՝ Միանգամայն ճիշտ է, այսինքն պրիմատի գիտակցության հետ: Իր զարգացմամբ այն մնում է երեխայի աստիճանում, այսինքն 5–6 տարեկան երեխայի մակարդակում, դա ամենաշատը, բայց հաճախ ավելի փոքր:

Տ՝ Այս առաջնային գիտակցությունը (պրիմատի գիտակցությունը), չէ՞ որ նա է, որ կապում է Անձին եռաչափության հետ:

ԻՄ՝ Այո: Առաջնային գիտակցությունը ինքն իրենով ուղղակիորեն կապված է եռաչափ աշխարհի հետ: Այն կապված է տեսողության, լսողության ու նաև բոլոր շոշափողական զգայարանների հետ: Այն կապված է բոլոր այն բաների հետ, որոնց միջոցով մենք ընկալում ենք եռաչափ աշխարհը: Առաջնային գիտակցությունը դա այն է, որը ինֆորմացիա է տալիս մեր Անձին եռաչափ աշխարհի վերաբերյալ:

Տ՝ Եվ ահա սա շատ կարևոր պահ է հասկանալու համար, որովհետև համակարգը մեզ մանկությունից պատմել է, որ հենց ինֆորմացիան է, որը որ ստանում ենք զգայարաններից, ձևավորում է մարդու կողմից աշխարհի և իր մասին ընկալումը: Բայց իրականում Անձի մոտ բոլորովին ուրիշ ընկալում է, որը տարբերվում է նյութի ընկալումից որպես այդպիսին: Որը տարբերվում է նույն այդ մարմնի ընկալումից եռաչափության մեջ, որը կառավարվում է ուղեղի միջոցով  առաջնային գիտակցության կողմից: Սա գլոբալ թակարդ է համակարգի կողմից, այն հասկացողության փոխարինումը, թե ով ես դու իրականում:

Այսինքն, ինչպե՞ս են սովորեցրել մեզ մանկությունից. որ հենց դու ես ընկալում այս աշխարհը հինգ զգայարանների օգնությամբ՝ տեսողության, լսողության, համի զգացողության, հոտի զգացողության, դիպչելու զգացողության միջոցով: Որ հենց դու ես զգում ցավը, ջերմության տարբերությունը, ճնշումը, հավասարակշռության զգացումը, դիրքը եռաչափ տարածության մեջ, արագացումը նրա մեջ, քաշի զգացողությունը, ինչ-որ կինեսթետիկ զգացումները: Այսինքն գիտական լեզվով ասած, այդ ողջ նոցիցեպցիան, տերմոցեպցիան, էկվիբրիոցեպցիան, մարմնի պրոպորցիոցեպցիան:

Ըստ էության, դրանք մարմնի խնդիրներն են՝ արտահայտված առաջնային գիտակցության մեջ: Իսկ համակարգը հավասարության նշան է դնում քո և մարմնի միջև: Թեև այդ ամենը եռաչափության մարմնական ընկալումներն են, դա ընդամենը առաջնային գիտակցության արդյունքն է, բայց ոչ ավելին: Այդ ամբողջ ինֆորմացիան եռաչափության մասին, բոլոր իրադարձությունները, բոլոր իրավիճակները, ապրումները, այդ ամենը գիտակցության արտադրանքն է: Այդ ամենը դու չես:

Ինչու՞մն է փոխարինումը: Նրանում, որ ոչ թե գիտակցությունն է ընկալում, այլ իբրև դու ես ընկալում: Համակարգը նորից փոխել է հասկացողությունների բանալիները:

Դա նման է զրադաշտականության ավանդությանը (այն, ինչը մենք արդեն նշեցինք), երբ սկզբում մարդը գիտեր, որ «Արմազդը ստեղծեց ջուրը, հողը, բուսականությունը, կենդանիներին…» և այդպես շարունակ: Իսկ հետո գիտակցությունը ասաց, որ «Ահրիմանը ստեղծեց ջուրը, բուսականությունը, կենդանիներին…» և այդպես շարունակ: Այսինքն կեղծիք և փոխարինում, դա համակարգի գործողության սկզբունքն է, որի մի մասն են հանդիսանում նաև առաջնային և երկրորդային գիտակցությունը: Եվ դա վերաբերվում է ամենին՝ և՛ մարդու կյանքին, և՛ նրա գոյության իմաստին, և՛ այն հարցին, թե ով է նա իրականում:

Ժ՝ Այո, Անձը և գիտակցությունը…Մարդը երկակի է: Եվ գիտակցությունը, որպես արհեստական ինտելեկտի մի մաս, որպես համակարգի մի մաս անում է ամենը, որ զարգանա միայն մի կողմը, որպեսզի գերիշխի գիտակցությունը: Նույնիսկ կրոնների մեջ... Ի՞նչ ենք մենք տեսնում. Աղոթքներ, մանտրաներ, որոնք արտաբերվում են բարձրաձայն կամ մտքում հաճախակի կրկնվում են: Ի՞նչ են նրանք զարգացնում: Առաջնային կամ երկրորդային գիտակցությունը: Իսկ ուր մնաց Ոգի՞ն:

ԻՄ՝ Այո…

Տ՝ Ստացվում է, որ մարդիկ չհասկանալով այդ ամենը անում են բացարձակ ամեն ինչ, որ գերիշխի գիտակցությունը, այսինքն մարդկային էությունը: Իսկ հրեշտակային էությունը, այն, որը իսկապես հենց իրենք են հանդիսանում ուղղակի ստրկացված է: Մարդիկ ընդունում են իրենց որպես գիտակցություն (գլխում մտքերի կույտով, էմոցիոնալ պայթյուններով): Իսկ հոգևորը կորսված է: Ոգին, ցավոք սրտի չի զարգանում: Ստացվում է, որ դու ապրում ես որպես խելացի կենդանի: Հենց այստեղից է գալիս և՛ ագահությունը, և՛ ատելությունը, և՛ նախանձը... և՛ մահը:

Ժ՝ Այո, իսկ ամբողջ ճշմարիտը, մաքուրը, աստվածայինը, այս բոլորը չեն զարգանում: Չնայած որ այս ամենը պետք է զարգանան առաջին հերթին: Դու ուղղակի հրաժարվում ես այն ամենից, որ քեզ դարձնում է մահացած և տեղափոխում ես քո ուշադրության ուժը, ապրում ես ներքին այն բաներով, որը քեզ դարձնում է Կենդանի: Եվ ահա մինչ ես հասկացա այդ ամենը, շատ դժվար էր ապրել, ապրել գիտակցությունով: Որովհետև գիտակցությունը մի կույտ կասկածանք է, ամենահնարավոր դրա տարբերակներով, ալգորիթմերով:

Իսկ զարգացող Անձի կյանքը դա ամբողջովին այլ է: Անձը յուրաքանչյուր իրավիճակ ընկալում է ամբողջությամբ, ծավալուն կերպով: Անձը գիտի, այլ ոչ թե կասկածում է: Եվ տարբերությունը այստեղ մեծ է ընկալումների միջև: Անձը ընկալում է ամբողջությամբ և ծավալուն կերպով պատճառահետևանքային կապերը, նույնիսկ այն, ինչը որ ներկայացնում է իրեն գիտակցությունը: Դա կատարյալ ուրիշ կյանք է: Այն շատ տարբերվում է բիոլոգիական կյանքից: Դա գիտակցությունն է, որը պատճառ է ստեղծում և քաղում է պտուղները: Նրա մոտ է, որ միշտ տեղի է ունենում բաժանում, կոտրում, ամեն տեսակի քաոս: Բայց դա ընդամենը մշակված ինֆորմացիայի հոսք է, որը մատուցվում է Անձին որպես արդեն պատրաստի: Որպեսզի հասկանալ ինքդ քեզ որպես Ոգի, ամենալավ տարբերակը դա նրան ինքդ քո մեջ զարգացնելն է, այլ ոչ թե սպասել, որ ամեն ինչ կստացվի ինքնըստինքյան: Ոչինչ էլ չի ստացվի եթե դու ինքդ ջանք չգործադրես:

Տ՝ Միանգամայն ճիշտ է: Ես էլ կցանկանայի ասել նույնը, որ գիտակցությունը մոլորեցնում է մարդուն (և՛ ներանձնային փոխհարաբերություններում, ու նաև շեղում է նրա ուշադրությունը դեպի կենցաղ), որ այն ուղղակի չի թողնում ուշքի գալ: Իսկ ի՞նչ է նա թաքցնում Անձից: Այն, որ մարդը իրականում Ոգի է: Թաքցնում է այն, որ գիտակցության համար Անձը հանդիսանում է միայն կերակրման աղբյուր: Եվ որ այս ողջ ունայնությունը պարզապես անիմաստ է եթե ի վերջո քեզ մահ է սպասվում :

ԻՄ՝ Միանգամայն ճիշտ է: Ահա այսպես, այդ պրակտիկայում «Ո՞վ եմ Ես», մենք գիտակցաբար զարգացնում ենք այն, որը որ հանդիսանում է այն բանը, ում առաջնային գիտակցությունը պատմում է ամեն ինչ (ավելի կոնկրետ, ինչ մենք տեսնում ենք, լսում ենք, զգում ենք, ընդհանրապես, բոլոր մեր ընկալումները եռաչափությունում): Իսկ երկրորդային գիտակցությունը դա այն է, որը զարգանում է հետո: Եթե առաջնային գիտակցությունը կանգ է առնում զարգացման մեջ, այսինքն այն դադարեցնում է զարգացումը մոտ 5-6 տարեկանի մակարդակում (ավելի հաճախ, նույնիսկ ավելի վաղ տարիքի մակարդակում), այսինքն, գիտակցությունը  մնում է որպես պրիմատի գիտակցություն, ապա երկրորդային գիտակցությունը շարունակում է զարգանալ: Եվ հենց երկրորդային գիտակցության միջոցով է, որ  մենք վերլուծում ենք, մտածում ենք…

Տ՝ Այո, մենք վերլուծում ենք հենց երկրորդային գիտակցության միջոցով: Պարադոքս է: Եվ մտածում ենք, որ դա հենց մենք ենք:

ԻՄ՝ Բայց դա մեզ է թվում, որ մենք ենք վերլուծում, մտածում: Կրկին, եկեք վերադառնանք, մենք Անձ ենք: Անձը կապ չունի եռաչափ աշխարհի հետ: Ասենք այսպես, իր հիերարխիկ կառուցվածքով այն գտնվում է ավելի բարձր: Անձը անմիջապես կապված է առաջնային գիտակցության հետ, բայց կապված չէ երկրորդային գիտակցության հետ: Իսկ, երկրորդային գիտակցությունը  դա այն է, որը սովորության համաձայն մենք համարում ենք, որ դա մենք ենք… Ահա թե ինչպես են գալիս մտքերը, պատկերները, տեղի են ունենում մեր հաշվարկային գործընթացները, նույն այդ տրամաբանությունը  և շատ ավելին: Այսինքն, այդ բոլոր նկարները, այս բոլոր տեղեկությունները, որոնք մենք ստանում ենք, այդ ամենը գալիս է երկրորդային գիտակցությունից դեպի առաջնային գիտակցություն, իսկ հետո առաջնային գիտակցությունը այդ ամենը մատուցում է Անձին: Սա հասկանալու համար. ի՞նչ, ի՞նչու և ի՞նչի համար:

Տ՝ Այո, և առանցքային փոխարինումը ես-ի նույնականացման մեջ է, բայց ամեն բան «մենք ենք մտածում»:

ԻՄ՝ Այստեղ պարադոքսը կայանում է նրանում, որ մենք ընկալում ենք այդ ամենը, որ դա «մենք ենք մտածում» և նման բաներ: Բայց մենք հանդիսանում ենք Անձ: Անձը չի մտածում, նա չունի մտային գործընթացի ունակություններ ուղիղ իմաստով, ինչպես որ մենք համարում ենք:  Դա առաջնային գիտակցությունն է, որ ունակ է մտածելու, վիճաբանելու: Բայց կրկին առանց երկրորդային գիտակցության այն գործնականում նմանվում է պարզունակ վիճակի կամ պրիմատի գիտակցությանը. կլինեն շատ քիչ մտքեր, և միայն այն մասին, ինչը որ անհրաժեշտ է (դե, հիմնականում մեր ցանկությունների գերակայությամբ)

Տ՝ Եվ  պրիմատի շատ էմոցիաներ:

ԻՄ՝ Այո: Եվ կրկին անգամ պայմանավորված է էմոցիոնալ տիրույթով: Ատելությունը, հակամարտությունը, նախանձը. այդ ամենը առաջնային գիտակցության մեջ է: Դե նաև ձգողությունը. ցանկությունները, դրդապատճառները և այլ ամենը: Իսկ ահա, երկրորդային գիտակցությունը դա հենց այն է, որը պարտադրում է առաջնային գիտակցությանը մեծ քանակությամբ ամեն տեսակ ցանկություններ և հետաքրքրություններ: Դա այն է, ինչը մենք մեզ ենք ընկալում:

Մարդը առավել հաճախ իրեն ասոցացնում է հենց երկրորդային գիտակցության հետ՝ բաց թողնելով անգամ առաջնային գիտակցությունը: Առաջին փուլերում, երբ նա դուրս է գալիս դեպի հոգևոր ճանապարհ, սկսում է իրական կերպով ուսումնասիրել, հետևել, նա առաջնային գիտակցության միջոցով հետևում է երկրորդական գիտակցության գործողությանը: Եվ միայն հետո նա կարող է գտնել նրան, ով հետևում է առաջնային գիտակցությանը և սկսել զարգանալ որպես Անձ: Եվ որքան շատ է նա զարգանում որպես Անձ, այնքան շատ է նա սովորում այլ միջոցին. ոչ թե մտածողությանը, այլ ընկալմանը: Դա զգայական ընկալումն է: Դա, ասենք, ավելի մոտ է ամբողջական պրոցեսների հասկացողությանը առանց դատողությունների և ամեն տեսակ անպիտան մտքերի պարտադրումից. «իսկ միգուցե» կամ էլ «ինչ-որ մի տեղ»: Այսպես ասենք, կա ուրիշը… Դժվար է արտահայտել դա, ահա որն է պարադոքսը: Իսկապես որ դժվար է արտահայտել այն, թե ինչպես է Անձը ընկալում աշխարհը: Նա աշխարհը ոչ-մի կերպ չի ընկալում: Դե կա և կա:

Տ՝ Իգոր Միխայլովի՛չ, բայց մարդկանց մոտ կարող է նման հարց առաջանալ գիտակցության կողմից. «Ի՞նչպես թե անմտածողություն: Ի՞նչպես թե, չէ՞ որ մենք քննարկում ենք հոգևորի մասին: Շնորհիվ այն բանի, որ մենք մտքերում մտածում ենք կամ էլ խոսում ենք մեկի հետ բարձրաձայն  մենք գալիս ենք հոգևորին»:

ԻՄ՝ Մարդը երբեք չի հասնում հոգևորին հոգևորի մասին քննարկելով: Երբ մարդը քննարկում է հոգևորի մասին, նա ընդամենը քննարկում է հոգևորի մասին: Նա Սպասողի նման նստում և դատում է: Նստել է և սպասում է թե երբ այն կգա: Իսկ Անձը, այն ունի շարժվելու կարողություն: Այսինքն, այդ ներքին խթանի, Անձի ներքին ձգտման շնորհիվ էլ մարդը ընդունակ է գալ Հոգևոր Աշխարհ, հենց այդ իսկական ծարավի և այդ ձգտման շնորհիվ: Անձի համար չկա տարածաչափություն, նրա համար չկա ժամանակ: Դա այլ բան է:

Տ՝ Այստեղ երևի պետք է մեկ այլ պարզաբանում, քանի որ հաջորդ հարցը կլինի. «Ի՞նչ է նշանակում շարժվել հոգևորի մեջ»: Քանի որ եռաչափության մեջ ապրող բնակչի համար «շարժվել» հասկացողությունը դա այն է, որ «ես պետք է շարժվեմ տարածաչափության մեջ»:

ԻՄ՝ Միանգամայն ճիշտ է: Այստեղ մենք կրկին անգամ բախվում ենք պարադոքսի հետ: Գիտակցության հասկացողությամբ նույն այդ «շարժումը դեպի հոգևորը» նշանակում է այն, որ պետք է հաղթահարել հեռավորություն կամ էլ ինչ-որ տարածություն, կամ էլ ժամանակ, այսինքն պետք է ինչ-որ բան հաղթահարել: Իսկ ի՞նչ է հաղթահարում Անձը Հոգևոր Աշխարհի ճանապարհին: Գիտակցության կողմից արգելքները, ընդամենը այդքանը: Այսինքն` հեռանալով գիտակցության կախվածությունից, դուրս գալով նրա իշխանության տակից կամ էլ փախչելով նրա ստրկությունից՝ Անձը դառնում է ազատ, և այդ ժամանակ  նա կարող է ձգտել, այսպես ասենք, միաձուլվել Մեկ միասնական լույսի մեջ (в Единый свет): Այստեղ իհարկե կարելի է շատ մակդիրներ ընտրել, ասոցիատիվ օրինակներ, բայց դրանք բոլորը կապված կլինեն գիտակցության համար սովորական դարձած եռաչափ աշխարհի հետ և դրանցից ոչ մեկը ճիշտ չի լինի: Քանզի դա բոլորովին այլ է (դա անգամ ուրիշ ֆիզիկա չէ, դա այն է, ինչը շատ ավելի վեր է ֆիզիկայից), այսինքն դառնալ Հոգևոր Աշխարհի հետ մի ամբողջություն կամ էլ դառնալ նրա մի մասը:

Կարևորն այն է, որ անգամ դառնալով Հոգևոր Աշխարհի մի մասը՝ Անձը պահպանում է իր անհատականությունը, նա դառնում է իսկապես ազատ: Այստեղ ևս գիտակցության համար դա դժվար է հասկանալ, թե «Ի՞նչ է ազատությունը»: Դե կրկին անգամ մենք խոսում ենք ասոցիատիվ լեզվով և խոսում ենք օրինակներով, որոնք իսկապես դժվար է փոխանցել: Դե ավելի պարզ ասած, ավելի լավ է դա անել, քան լսել դրա մասին: Ավելի լավ է գալ և տեսնել: Պարզապես սկսել Ապրել, այդ դեպքում ամեն ինչ իր տեղը կընկնի, հասկանալի կդառնա, դա հեշտ է, հրաշալի է և հետաքրքիր է:

Տ՝ Եվս հետաքրքիր է, չէ՞ որ խոսքը ուժ ունի: Եվ մարդու գիտակցությունը իմանալով այդ խորհուրդի մասին, այն պարզապես մանիպուլացնում է բառերի իմաստով: Անգամ գիտության մեջ արդեն վաղուց հայտնի է այն փաստը, որ իրականության մասին ինֆորմացիայի փոխանցման գործընթացը լեզվի միջոցներով հանդիսանում է մեր ուղեղը, ավելի ճիշտ ասած մեր գիտակցությունը շփոթում է հենց իրականության հետ: Ըստ էության, սա գիտակցության կողմից նման նուրբ փոխարինման և խեղաթյուրման ալգորիթմներից մեկն է: Դե, գիտակցությունը այդպես է աշխատում:

Եվ ըստ մարդկային խոսքի զարգացման չափի (կամ էլ ինչպես որ մենք հիմա ենք հասկանում՝ ըստ երկրորդային գիտակցության ֆունկցիայի զարգացման չափի) գիտակցությունը արդեն սկսում է փորձը կոդավորել բառերում: Եվ այդ պատճառով մեծամասնության դեպքում, մենք անգամ չենք նկատում թե բառերը մեզ համար ե՞րբ են դառնում ավելի իրական, քան հենց ինքը իրականությունը: Բայց բառերը դրանք ընդամենը ասոցիացաներ են և խորհրդանշաններ, դա զգայական փորձը եռաչափություն փոխանցելու փորձ է:

Իգոր Միխայլովիչը միանշանակ ճիշտ է ասում այն մասին, որ հոգևոր իրականությամբ պետք է ուղղակի ապրել քո ներսում… Արևելքում մի հրաշալի առակ կա այն մասին, թե ինչպես  մի աշակերտ ուսուցչին հարցրեց բառերի նպատակների մասին: Իսկ ուսուցիչը պատասխանեց նրան, որ. «Բառերը, դա մատն է, որը մատնացույց է անում Լուսնին: Բայց երբ դու տեսար Լուսինը, ապա պետք է մոռանալ մատի մասին»:

Ժ՝ Այո, երբ գործնականում անցնում ես այդ ամենով, ապա դու արդեն տեսնում ես այդ տարբերությունը, որը նախկինում պարզապես չէիր նկատում, փոխարինումների տարբերությունը ամենաէական հասկացությունների միջև: Ահա, օրինակ, երբ գործնականում խորը զգացումներով զգում ես Հոգևոր աշխարհի իրականությունը, դու հասկանում ես, որ իրականում զգում ես այդ անսահման երջանկությունը, դու զգում ես այն: Դու հասկանում ես, որ այնտեղ չկան ցանկություններ, քանզի այնտեղ կա ամեն ինչ… Եվ այնտեղ կա անսահման Սիրո երջանկությունը և շատ հնարավորություններ… Բայց դա հենց ամբողջական է, դա ծավալուն հասկացողություն է, որը էականորեն տարբերվում է գիտակցությամբ հասկանալուց:

Կոպիտ ասած, ի՞նչ ի նկատի ունի գիտակցությունը «ունենալ ամեն ինչ, ունենալ շատ հնարավորություններ» հասկացությունների ներքո: Գիտակցության համար դա գլխի վերևում տանիք ունենալն է, տուն, բնակարան, ընտանեկան հարմարավետություն, մեքենա, և մի գուցե սնունդի, հագուստի համար ինչ-որ դրամ: Դե, անվերջանալի ցանկություններ «ունենալ ամեն ինչ», այսինքն ամեն նյութականը, ամենը, ինչը եռաչափությունում է, ինչը մահկանացու փոշի է:

Եվ այժմ դու հասկանում ես, որ «ամեն ինչ ունենալու» պահանջը, «շատ հնարավորություններ ունենալը» և «անսահման Սիրո երջանկության մեջ ապրելը», չէ՞ որ այն իրականում գալիս է Անձից, նրա Ապրել սկսելու ցանկությունից, նրա իրական կերպով Ապրել սկսելու ցանկությունից: Բայց գիտակցությունը փոխարինում է այդ ամենի հասկացությունը և քո ուշադրությունը շեղում է պարզապես մահկանացուի վրա:

   Նախկինում դու լսում էիր, որ Հոգևոր աշխարհը դա ինչ-որ լույս է: Եվ պատկերացնում էիր ամեն ինչ քո գիտակցության կողմից, ինչպես որ կարող էիր՝ հաշվի առնելով բոլոր ֆիլմերը, ուրիշների կերպարները, պատմությունները, ինչ որ լսել էին քո երկրային ականջները և ինչ որ տեսել էին քո երկրային աչքերը: Ի վերջո, ի՞նչ է լույսը քո գիտակցության պատկերացմամբ: Դա ասես վառ արևային լույսը լինի, որը ճեղքում է ամպերի մթությունը կամ էլ պարզապես արևային լույս, որը գալիս է փոխարինելու գիշերային մթին: Բայց հիմա դու հասկանում ես, դու զգում ես, դու գիտես, որ այնտեղ՝ Հոգևոր աշխարհում բոլորովին այլ է. այնտեղ կա լույս, որում չեն ստեղծվում շողքեր, այնտեղ կա լույս և չկա ստվեր: Եվ դա այն չէ, ինչը որ պատկերացնում է քո գիտակցությունը որպես լույս, որը կուրացնում է կամ էլ  հարվածում է աչքերիդ: Ոչ, դա բոլորովին այլ է…

Կամ էլ ինչպես որ նախկինում, դու կարդացիր գիրքը, պատմեցիր այդ մասին ուրիշներին, որ «Հոգևոր աշխարհը, դա անսահման երջանկությունն է՝ լի կյանքով, և որ դա խաղաղություն է»: Իսկ ինքդ չէիր հասկանում, թե ինչպես կարելի է միաժամանակ համատեղել ուրախ երջանկությունն ու հանգստությունը: Քանի որ քո գիտակցության հասկացողությամբ ուրախությունը դա էմոցիա է, իսկ հանգստությունը դա երազանքների մեջ հանգիստն է կամ քունն է, կամ էլ հենց այնպես աթոռի վրա նստելն է և ոչինչ չանելը: Այսինքն, դրանք ասես գիտակցության տարբեր վիճակներ լինեն: Եվ միայն պրակտիկայում հասկացար, թե ինչ են ի նկատի ունեցել այդ հասկացության ներքո: Քանի որ այնտեղ, հոգևոր աշխարհում իսկապես կենդանի ուրախություն, կենդանի աշխույժություն է, այնտեղ հագեցած է, անդադար նոր և անկրկնելի կյանք անսահմանության մեջ և միևնույն ժամանակ կայունություն և հանգստություն: Եվ դա ամենևին այն չէ, ինչը որ քո գիտակցությունը պատկերացնում է եռաչափությունում:

_____________

ՎԻԴԵՈԴՐՎԱԳ

Անձը գիտի, այլ ոչ

թե կասկածում է:

_____________

Տ՝ Իգոր Միխայլովի՛չ, զրույցի ամենակարևոր պահերից մեկը դա հասկանալն է, թե ի՞նչ ես դու որպես Անձ: Քանի որ հիմա շատերը անգամ չեն ենթադրում, որ մտածելով կամ խոսելով «իրենց մասին», մարդը իրականում մեծամասնության դեպքում պարզապես բարձրաձայնում է իր երկրորդային գիտակցության խնդիրներն ու կեղծիքը և նաև այն ֆիլմի տպավորությունները, որը որ իրեն է ցույց տալիս իր առաջնային գիտակցությունը:

Կարելի՞ է արդյոք ավելի մանրամասը պարզաբանել, թե ի՞նչ են հանդիսանում և ի՞նչպես են փոխգործակցում մարդու առաջնային և երկրորդային գիտակցությունները, և հատկապես, թե ի՞նչ է երկրորդային գիտակցությունը:

ԻՄ՝ Երկրորդային գիտակցությունը դա որպես Անձի հակապատկերն է, դա ոչ այլ ինչ է, քան նույն այդ արտացոլումը, մենք արդեն խոսել ենք այդ մասին: Երբ ութերրորդ օրը մտնում է Հոգին, մարդը դառնում է մարդ, նրանում հայտնվում է Անձը: Եվ որպես Անձին հակապատկեր հայտնվում է երկրորդային գիտակցությունը: Դա իսկապես որ շատ ուժեղ արհեստական ինտելեկտ է: Ինչու՞ արհեստական: Մենք արդեն քննարկել ենք, քանի որ ողջ համակարգը ստեղծված է արհեստականորեն: Եվ՛ առաջնային, և՛ երկրորդային գիտակցությունները դրանք ոչ այլ ինչ են, քան համակարգի մի մասը: Երկրորդային գիտակցությունը ավելի սերտ է կապված, գրեթե ուղիղ կերպ այն բանի հետ, որին մարդիկ կոչում են «Աբսալյուտ» կամ «Բարձրագույն միտք», դե, կամ էլ, ինչպես որ մեք ենք հարմարության համար ասում. «համակարգ» (կարելի է տարբեր կերպ անվանել, կրոնում այն անվանում են «սատանա»): Իսկ գիտակցությունը, նրա կարծրատիպերը նախկինում անվանում էին և՛ «ջիներ», և՛ «դևեր» և նման բաներ: Կար նման մի արտահայտություն. «դև է մտել»: Դե, էլ ինչու՞ պետք է այն  մտնի, եթե այն այնտեղ արդեն վաղուց ի վեր բնակվում է:

Քննադատությանը և մնացած ամեն բանին ենթարկում է հենց երկրորդային գիտակցությունը: Այսինքն, դա այն է, ինչը որ մենք կոչում ենք ինտելեկտ: Դա այն է, ինչը որ մենք ակտիվորեն զարգացնում ենք՝ սովորելով մանկապարտեզում, դպրոցում, համալսարաններում: Հենց դա է հանդիսանում երկրորդային գիտակցության զարգացումը:  Եվ որքան այն ավելի ակտիվ է զարգացած, այնքան ավելի շատ գործիքներ այն ունի: Դա չի նշանակում, որ այն պետք չէ զարգացնել, հակառակը, այն պետք է զարգացնել և որքան հնարավոր է շատ: Բայց պետք է հասկանալ, թե ինչ է դա:

Առաջնային գիտակցությունը կապված է և՛ մարմնի հետ, և՛ Անձի հետ: Իսկ ահա երկրորդային գիտակցությունը կապված է միայն առաջնային գիտակցության հետ: Եվ այստեղ մի հետաքրքիր պահ է առաջանում, որ այդ գիտակցություններից յուրաքանչյուրը իրեն համարում է որպես «Ես»: Եվ որքան էլ որ պարադոքսալ լինի, բայց այդ գիտակցությունների միջև կա պայքար: Բայց նաև կա երկու գիտակցությունների (յուրաքանչյուրինը առանձին վերցրած և երկուսը միասին վերցրած) դիմակայությունը Անձի հանդեպ: Նրանք պայքարում են ուշադրության ուժի համար, այն կենարար հյութերի համար, ասենք այսպես նյութական լեզվով, որը գալիս է Անձից, այդ էներգիայի համար: Դա ասես այն օրինակում լինի. Որպեսզի լամպը վառվի, պետք է հոսանք մատակարարել, երբ անջատենք հոսանքը՝ լամպը կհանգչի: Մինչդեռ Անձը ուշադրություն է դարձնում այն ամենին, ինչը մեզ առաջարկում է գիտակցությունը, գիտակցությունը ակտիվ է:

Երբ մենք զբաղված ենք ինչ-որ գործով , մտածում ենք, կենտրոնացած ենք ինչ-որ մի բանի վրա  կամ էլ ակտիվորեն զրուցում ենք, կամ էլ շախմատ ենք խաղում, մտորում ենք, մեզ մոտ աշխատում է հենց երկրորդային գիտակցությունը: Դա այնտեղ, որտեղ պետք է ինֆորմացիայի շատ մշակում և նման բաներ: Եվ մենք միշտ մեզ համարում ենք, որ դա հենց մենք ենք:

Բայց եթե մենք մտածենք, սկսենք հետևել, թե ինչպես են գալիս մտքերը… Իսկ ահա մտքերը հիմնականում գալիս են հենց երկրորդային գիտակցություն, այդ բոլոր առկայծող նկարները, այդ բոլորը գնում է այնտեղ: Բայց դրանք պատկերվում են առաջնային գիտակցությունում, այսինքն առաջնային գիտակցությունը դրանց հետևում է մեր ներսում (ասենք այսպես, մեր կառուցվածքում): Անձը  դրանք չի դիտում անմիջականորեն: Իսկ ահա արդեն առաջնային գիտակցության միջոցով Անձը արդեն հետևում է դրանց: Եվ հենց Անձն է տալիս այն ուժը, կամ այն ուշադրությունը այդ ուժը (անվանենք ուշադրություն), այն ուղղորդում է այդ ուշադրությունը այն բանի վրա, թե արդյո՞ք կենտրոնանա այդ մտքի վրա թե՞ ոչ, ակտիվացնի՞ այն թե՞ ոչ:

Բայց ինչու՞մն է նաև պարադոքսը: Առաջնային գիտակցությունը իրեն նույնպես համարում է որպես «Ես»: Դա այն փոքր երեխան է, որը նստած է յուրաքանչյուր մարդու մեջ: Անգամ ծեր ակադեմիկոսի մեջ փոքր երեխա է նստած: Հոգեբանները, նեյրոֆիզիոլոգները դա հրաշալի գիտեն: Չեմ խոսում էլ քաղաքագետների մասին: Դուք միայն տեսեք, ողջ համակարգերը մշակված են մանկան համար, վեց տարեկան երեխայի համար: Այդ դեպքում են դրանք գործում: Ինչու՞: Քանի որ այդ ամենը ուղղորդված է դեպի առաջնային գիտակցությանը:

Տ՝ Այո, այն գիտակցությանը, որը կանգ է առել երեխայի մակարդակում: Եվ ահա հիմա, Իգոր Միխայլովի՛չ, Դուք հնչեցրեցիք մինչ այս պահը հոգեբաների ևս մի անլուծելի հարցի պատասխանը: Չէ՞ որ նրանք մարդու երկակիությունը դիտարկում են իրենց նյութական տեսանկյունից: Եվ ի՞նչ են նրանք տեսնում, ինչի՞ վրա են գլուխ կոտրում: Որ մարդը ունի մի քանի «Ես», և որ անգամ ամենածեր, ամենախելացի մարդու մեջ կա երեխա:

Ժ՝ Այո, հիշեցի, թե ինչպես Դուք, Իգոր Միխայլովի՛չ, պատմեցիք մեզ այն մասին, որ նախկինում այն մարդիկ, որոնք զարգանում էին հոգևորապես, ծերության ժամանակ դառնում էին ավելի իմաստուն, հանգիստ, կշռադատող, քանի որ ունեցել են արդեն հոգևոր պրակտիկայի մեծ փորձ, իրենց գիտակցության սանձահարման փորձ: Այսինքն, նրանք արդեն իրենց գիտակցությունը պինդ պահում էին սանձված: Նրանք աշխարհին նայում էին արդեն որպես հասուն Անձ, ի նկատի ունենալով իհարկե հոգևոր առումով: Իրենց մեջ հենց կար խաղաղություն և հանգստություն՝ Հոգևոր Աշխարհի կյանքի լիությամբ: Այսինքն, նրանք ապրում էին հոգևոր կյանքի հագեցվածությամբ և բազմազանությամբ: Եվ աշխարհիկ կյանքում, եռաչափությունում, իրենց գործողությունները արտաքինում իրենց ներքին հոգեվիճակի արտացոլումն էր: Նրանց էին դիմում հաջորդ սերունդները այդ խորը իմաստնության համար: Այդ իմաստուն մարդիկ հոգ էին տանում այն մասին, որպեսզի հասարակության մեջ ևս տիրեր նույնպիսի խաղաղություն և հանգստություն, ինչպիսին որ իրենց ներսումն էր: Եվ որ մարդիկ չունենային ինչ-որ նյութականի  այդ ծայրահեղ կարիքը: Այսինքն, նրանք մյուսների պես հավասար կերպով մասնակցում էին հասարակությունը հենց համակարգի ակտիվ ազդեցությունից պաշտպանելու զգուշացման, պահպանման մեջ: Նրանք հոգ էին տանում, որպեսզի ոչ մի մանկան մազ չընկներ քո երեխայի գլխից, որպեսզի ոչ մի երեխա սոված չլիներ: Եվ դա իհարկե անհամեմատելի է այն բանի հետ, թե ինչ է այսօր կատարվում հասարակության մեջ, որտեղ կորցված են հոգևոր գիտելիքների բանալիները: Ամեն ինչ ճիշտ հակառակը:

Տ՝ Այո, ցավոք սրտի… Եվ ինչի՞ վրա են կառուցված մարդու գիտակցության հետ մանիպուլյացիայի զանազան տեխնիկաները: Ահա հիմա, ցավոք սրտի, դա շատ մոդայիկ թեմա է, որը մտնում է ապրողի առօրյայի մեջ. Ինչպե՞ս ազդել, ինչպե՞ս գաղտնի կառավարել, մանիպուլյացնել այլ մարդկանց գիտակցությունը, ինչպե՞ս կառավարել ամբոխին: Եվ ինչի՞ վրա է կառուցված այդ ամենը:  Հենց այդ երեխայի վրա ազդեցության վրա, որը նստած է յուրաքանչյուր մարդու մեջ, այսինքն այդ թերզարգացած առաջնային գիտակցության վրա: Եթե գլոբալ նայենք, ապա ի՞նչ է կատարվում հենց մարդու մեջ, հենց նույն այդ իր շրջապատում, միկրոկոլեկտիվում: Նույնը, ինչ որ մակրոյում: Այսինքն, հենց այդ մանիպուլյացիայի վրա և նման ազդեցությամբ էլ կառուցված են և՛ բոլոր կրոնները, և՛ քաղաքական կազմակերպությունները, և՛ քահանայական կազմակերպությունները… Ամեն ինչ բացատրվում է որպես երեխայի, այսինքն որպես 5–6 տարեկան երեխայի:

ԻՄ՝ Անշուշտ…

Տ՝ Եվ ոչ մեկ չգիտի թե ինչու այդպես և ոչ թե այլ կերպ:

ԻՄ՝ Ինչու՞: Քանի որ իրականում առաջնային գիտակցությունը իշխանություն ունի երկրորդային գիտակցության վրա կամ էլ նոր գիտակցության վրա: Այն նրա վրա իշխանություն ունի:

Տ՝ Իսկ ինչպե՞ս է Անձը զարգանում հոգևորապես: Ինչպե՞ս դառնալ ազատ այդ ամենից:

ԻՄ՝ Ինչպե՞ս է գործում Անձը: Չէ՞ որ Անձը որոշ օրենքների հիման վրա անմիջականորեն կապված է առաջնային գիտակցության հետ: Բայց կրկին, երկրորդային գիտակցությունը, մարդկայինը, այն թելադրում է պրիմատին, այսինքն առաջնային գիտակցությանը, և պատմում է, ցույց է տալիս նկարներ, իսկ հետո առաջնային գիտակցությունը այդ ամենը մատուցում է Անձին…

Բայց երբ մարդը ստանում է որոշ աստիճանի ազատություն՝ աշխատելով իր վրա այն արդեն սկսում է թելադրել և ասել այդ պրիմատի գիտակցությանը թե ինչ անել: Եվ հենց այդ կերպ էլ ամբողջովին կառավարում է գիտակցությունը: Այսինքն, կարելի՞ է արդյո՞ք հաղթել սատանային: Ոչ թե կարելի է, այլ պետք է: Եվ, առաջին հերթին, այն պետք է հաղթել հենց քո մեջ: Բոլորի մեջ չես կարող հաղթել: Բոլորինը դա յուրաքանչուրի գործն է: Եվ կրկին մենք վերադարձանք այն բանին, ինչից որ սկսել էինք: Հաղթելով քո մեջ՝ դու փոխեցիր քո աշխարհը: Դա շատ կարևոր է: Բայց երբ նման մարդիկ շատ են հասարակությունը փոխվում է: Եվ այդ ժամանակ կորում է ընդհանուր իշխանությունը, ես ի նկատի ունեմ Սատանայի իշխանությունը, և հասարակությունը ազատվում է:

Դե, դա յուրաքանչյուր նորմալ հասարակության երազանքն է: Պետք է այդպես լինի:

_____________

ՎԻԴԵՈԴՐՎԱԳ

 

Կարելի՞ է արդյոք հաղթել սատանային:

Ոչ թե կարելի է, այլ պետք է:

Եվ, առաջին հերթին այն պետք է հաղթել հենց ինքդ քո մեջ:

Բոլորի մեջ չես կարող հաղթել:

Բոլորի միջինը դա յուրաքանչուրի գործն է:

_____________

  
Rating: 5 / 5 from 4




Recommended Book

AllatRa Book download