Կենդանի զրույց - Էջեր 51-62

03:01:30 – 03:44:20
_____________

Տ՝ Այսինքն, երբ մարդը դառնում է գիտակցության այդ պատրանքային խաղերի մասնակիցը, ապա հենց նրա մեջ էլ ներկա կլինեն կասկածներ և վախեր...

ԻՄ՝ Կասկածները, վախերը, այդ ամենը միշտ գալիս է գիտակցության կողմից: Չէ՞ որ գիտակցությունը չի ընկալում հոգևորը: Ի՞նչու է, որ նրան գրավում է մոգությունը: Դա այն է, ինչը որ դուրս է գալիս գիտակցության հասկացողության շրջանակներից. «ահա այստեղ դրսևորվեց, այսպես պատահեց» և նման բաներ: Իրական մոգությունը բոլորովին այլ կերպ է դրսևորվում, և այն գրեթե աննկատ է գիտակցության համար: Եվ գիտակցությունը այն ընկալում է որպես բնական գործընթաց: Այ դա իսկական մագիա է: Բայց և դրան էլ չարժե ուշադրություն դարձնել: Իսկ վախերն ու կասկածները, այդ բոլորը մտքից են, գիտակցության կողմից են, այն պետք է կասկածի: Իսկ դու դրանով մի՛ ապրիր, ապրի՛ր հոգևորով և վերջ: Երբ մարդը սկսում է ապրել հոգևորով, ապա սկսում են կորել բառացիորեն բոլոր վախերը, որոնք կան նյութական աշխարհում: Ի՞նչու: Քանզի դու շատ լավ հասկանում ես, որ դա պատրանք է: Չէ՞ որ դու չես անհանգստանում... Ահա առավոտյան վեր կացար, եթե երազ ես տեսել... Ասենք մարդը երազ է տեսել... Նա առավոտվանից զարթնում է և վերապրում է այդ երազը մինչև շեղվելը: Երբ շեղվեց, երազը կորցրեց արժեքը: Եվ այդպես էլ կյանքն է այստեղ, այս ողջ գոյությունը, դա ընդամենը ժամանակավոր պատրանք է , որը անցնում է շատ արագ: Այդ մասին շատ կարելի է խոսել, բայց իրականում դա հասկացվում է միայն այն ժամանակ , երբ սկսում ես ապրել:

Տ՝ Համակարգը մարդկային միջավայրում շատ ակտիվորեն փիար է անում (գովազդում է) այդ մոգության գրավչությունը`ելնելով, իհարկե, իր շահերից:

Ժ՝ Պարզապես նրանք չեն հասկանում մոգության ողջ վնասակարությունը, դրա կոպիտ հետևանքներն իրենց համար: Քանզի դա ուղիղ ճանապարհ է դեպի ենթաանձ: Դա համակարգի սնուցում է... Մարդիկ պարզապես չեն հասկանում, որ անգամ այն ունենալու կամ ցանկանալու գայթակղությունը, դա ուղիղ ճանապարհ է դեպի դժոխք...

ԻՄ՝ Ճիշտ եք նկատել, անգամ մոգական կարողություններ ունենալու ցանկությունը արդեն հեռու է հոգևորից: Ի՞նչու: Քանզի, մոգական կարողություններ ունենալու ցանկությունը դա  արդեն իսկ գաղտնի իշխանություն ունենալու ցանկություն է: Իսկ իշխանություն ձգտում է միշտ ունենալ միայն գիտակցությունը: Ասենք այսպես, համակարգը գիտակցության միջոցով: Եվ նա ամենը դասավորում է այն բանի համար, որպեսզի իշխանություն ունենա մյուս մարդկանց վրա, այսինքն, նրանց գիտակցության վրա: Եվ անում է ամենինչ, որպեսզի ավելի ու ավելի ձեռք բերի այդ իշխանությունը, այդ պատճառով նա տենչում է...
Համակարգը միշտ ձգտում է հատկապես հոգևոր գաղտնիքների: Ի՞նչի համար: Որպեսզի գեթ երկարեցնի իր գոյությունը: Ոչ թե հավիտյան կյանք ձեռք բերի, չնայած նա ձգտում է դրան և ծարավ է դրան, քանզի հասկանում է ժամանակի անցողիկությունը: Քանի որ համակարգը շատ խելացի է, այն իրեն ընկալում է որպես «Ես», որի համար էլ նա իրեն հակադրում է Աստծուն: Բայց նկատեք, շատերը հարցնում են. «Իսկ ի՞նչի համար համակարգը... չէ՞ որ նա որպես բանական էակ հասկանում է, որ նա մահկանացու է, և ինչու՞ է պարտադրում իրենը և հակադրվում Աստծուն և հաշտության չի գնում կամ այլ բաներ չի անում և չի պահպանում իր կյանքը»՛:
Դե առաջին հերթին, այն հակատիպ է. համակարգը երբեք չի կարող հաշտության գնալ, քանզի նա ստեղծված է դրա համար: Դա առաջինը: Եվ երկրորդը, իսկ ինչպե՞ս են վարվում մարդիկ: Չէ՞ որ ձեռք բերելով մի փոքր որոշակի հմտություն կամ էլ առնվազն մի փոքր իշխանություն՝ մարդը շարունակում է դիրքավորվել և պատմել... իրեն մյուսներից բարձր դասել:
Մենք շատերին գիտենք շարժման մեջ, մարդկանց, որոնք, ասենք այսպես, անգամ չեն կարող կատարել աուտոգեն մարզանքը, բայց նրանք արդեն վազում են մյուս մարդկանց մոտ և պատմում են, որ նրանք արդեն «բոդհիսատվա»-ներ են և նման բաներ: Ի՞նչու: Քանզի նրանց համար կարևոր է, որ նրանց մասին այդպես մտածեն, այդպես համարեն: Համակարգը նույնպես բացարձակապես նույն կերպ է վարվում: Նա Անձին պարտադրում է, որ այն իրեն ընկալի որպես Աստծո: Եվ նա կերտում է, նա ցույց է տալիս, բուժում է հիվանդություններից, կարող է անգամ խաղտել բոլոր օրենքները ՝ ձևավորված հենց իր կողմից, ցույց կտա տարբեր մետաֆիզիկական երևույթներ: Բայց ինչի՞ համար: Այն բանի համար, որպեսզի համակարգի հետ համեմատած անգամ այդքան անպիտան էակի աչքին, ինչպիսին որ մարդն է, Աստված թվալ: Չէ՞ որ մարդիկ էլ ճիշտ նույն կերպ են վարվում: Այստեղ էլ հենց կա այդ մեծից փոքրի ֆրակտալ կրկնողությունը:

Տ՝ Հետաքրքիր է, թե որքան կարծրատիպային կերպով է գործում գիտակցությունը: Իգոր Միխայլովի՛չ, ահա, Դուք նոր հիշեցրեցիք մարդկանց մասին, որոնք իրենց մյուսներից վեր են դասում, բայց միևնույն ժամանակ իրենց վրա չեն աշխատում... Եվ գիտակցությունը իսկույն մտքերում քո ուշադրությունը կենտրոնացնում է  ինչ-որ մարդկանց վրա, որոնց դու գիտես քո քաղաքում, քո երկրում: Բայց մյուս մարդիկ չգիտեն այդ մարդկանց մասին, օրինակ, մարդիկ, որոնք ապրում են այլ երկրներում: Եվ հենց այդպես էլ այն յուրաքանչյուրին նկարում է սեփական հպարտության կողմից պատրանքը և ինչ-որ տեղային ընդդիմադրություն, ընդ որում հնարված հենց իր գիտակցության կողմից: Այսինքն, մեկի մոտ դա Պետյան է, մյուսի մոՏ՝ դա Վանգն է, իսկ երրորդի մոտ դա կլինի ասենք Ջոնը: Գիտակցությունը յուրաքանչյուրին արդեն տալիս է պատրաստի պատասխան հպարտության կողմից, դա հենց այն է, ինչի մասին խոսում էր Ժաննան:
Բայց եթե դուրս գանք գիտակցության նեղացրած կետից, դու արդեն կտեսնես գլոբալ իրավիճակը, որտեղ չկա տեղ քո հպարտությանը: Իսկ իրավիճակը կայանում է նրանում, որ դու հասկանում ես, թե ընդհանրապես որքան կարծրատիպային կերպով է  համակարգը գործում դարեդար: Նա այդ կերպ, մարդկանց հպարտության կողմից ցանկությունների, իշխանության ցանկության միջոցով  մուտք է գործում  բերված Ուսմունքների մեջ, այն բանի մեջ, որը միասնական է Հոգևոր Աշխարհից: Եվ համակարգը բաժանում է այդ ամենը , միասնականը բաժանում է բազմաթիվի և վերածում է իրեն ենթակա ուղությունների, կրոնների իրենց հեղինակություններով, իրենց ստորակետներով և իր նույն իշխանության ծարավով: Հենց այն կերպ, ինչպես որ դուք ասացիք, որ ամեն ինչ կրկնվում է ֆրակտալ կերպով:
Այսինքն, ի՞նչ տարբերություն, թե ինչպիսի մարդիկ են անում դա: Նրանք պարզապես, այդ պահին ծառայում են իրենց գիտակցության քմահաճույքին, և նշանակում է՝ կատարում են համակարգի կամքը: Բայց ո՞րտեղ ես դու այդ պահին: Համակարգն այսօր ունի մեկ միջնորդներ, վաղը՝ մյուսները, նրանք, որոնք իրականում ծարավ են իշխանության և օրինակ իրենց են անվանում սուրբեր (ամեն դեպքում, նրանք շատ են ցանկանում, որ մարդիկ իրենց այդպես համարեն): Բայց գլոբալ կերպով իմաստը հենց կոնկրետ մարդկանց մեջ չէ, այլ համակարգի, այն բանի մեջ, թե ինչպես է այն գործում:
Եվ դա իմանալով հանդերձ, դու արդեն հասկանում ես և ուշադրություն ես դարձնում սեփական գիտակցության վրա, քո արձագանքների վրա: Դու արտաքինի՞ մեջ ես: Վեճի՞: Բաժանմա՞ն: Գիտակցությունը քեզ նկարում է հերթական թշնամու՞ն: Թե՞ դու զգում ես Ճշմարտությունը, տեսնում ես համակարգի գլոբալ դրսևորումը և չես տրվում նրա պրովոկացիաներին: Ահա դու քեզ հարց ես տալիս, իսկ ու՞մ ես դու հիմա ծառայում: Ո՞րտեղ է հիմա քո ուշադրությունը: Զգու՞մ ես արդյոք քո մեջ Հոգևոր աշխարհը: Ի՞նչ ես հիմա քո մեջ աճեցնում:

Ժ՝ Այսինքն, երբ քո մեջ գերիշխում է գիտակցությունը, ապա ի՞նչ է այդ պահին քո մեջ աճում: Աճում է հենց հպարտությունը, մեծության մոլուցքը, իշխանության տենչը: Եվ ստացվում է, որ դու պարզապես քո ուշադրության ուժը ներդնում ես գիտակցության այդ խաղերի մեջ:

Տ՝ Ընդ որում, յուրաքանչյուրին կենտրոնացնում է իր խաղի վրա: Մեկին՝ ինչ-որ կրոնի ֆանատիկության վրա, մյուսին՝ մոգության վրա, երրորդին (ով ընդհանրապես բացառում է և՛ կրոնը, և՛ մոգությունը) կենտրոնացնում օրինակ  գիտության վրա և այլն:

ԻՄ՝ Սատանան խորամանկ է. չես ուզում Աստծուն, չես ուզում մոգություն, ահա քեզ գիտություն: Իսկ ի՞նչ վատ շեղում է: Կարևորը, որ դու ներդնես քո ուշադրությունը նյութականի և ժամանակավորի մեջ: Եվ մինչդեռ դու շահագործվում ես, Սատանան կենդանի է: Երբ նա քեզ որպես էգոիստ է դաստիարակում հպարտության, գերակայության զգացումով, այդ դեպքում որքան ավելի շատ է քո մեջ հպարտությունը, այնքան դու ստրուկ ես : Ինչպես էլ դիտարկես այդ, դա այդպես է: Որքան ավելի շատ ես դու քո մտքերում քեզ բոլորից վեր դասում, այդքան ավելի ցածր ես բոլորից դու դառնում, քանզի դու իսկապես ստրուկ ես դառնում, որը մանիպուլյացվում ու կառավարվում է Սատանայի կողմից: Երբ որ մեկին վատաբանում ես, դու հենց ստրուկ ես: Դե, դա բնական է:

Տ՝ Այո: Եվ մարդկանց գիտակցությունները անդադար վատաբանում են միմիյանց ինչ-որ արտաքին ընտրության համար, ինչ-որ հերթական արտաքին անջատման համար: Եվ մարդիկ այդքան նյարդեր են վատնում, վիճում են, ինչ-որ մեկին կես կյանքի ընթացքում ինչ-որ բան են ապացուցում: Իսկ արդյունքում, այդ ժամանակը անցնում է, վիճում են և արտաքուստ ինչ-որ բան է փոխվում, նույն այդ մարմինը ծերանում է, կորում են հնարավորությունները: Մարդիկ այդ պահին զգում են, որ, ըստ էության  կրկին խաբկանք է, կրկին հիասթափություն: Եվ արդյունքում ներքուստ դատարկ է, և մարդիկ դժբախտ են:  

ԻՄ՝ Միանգամայն ճիշտ է:

Ժ՝ Իսկ իրականում ամենինչ պարզ է՝ մի՛ ծառայիր համակարգին:

ԻՄ՝ Իրականում, մարդու գիտակցությունը, որքան էլ, որ մենք չբարձրացնենք նրան, այն շատ պրիմիտիվ է: Եթե համեմատենք արդի տեխնոլոգիաների հետ, դա ասես առաջին Pentium-ը լինի: Այն, պարզապես ունի հատկություն իրեն ասոցիացնելու ինչ-որ ազատության հետ կամ «Ես»-ի ինքնանույնականացում: Նրան տվել են մի փոքր ընտրության ազատություն և վերջ, նա սկսում է ագրեսիվանալ: Բայց չէ՞ որ դա ընտրության երևակայական ազատություն է: Իրականում, գիտակցությունը ոչինչ չի ընտրում, դրանք բոլորը գրված ծրագրեր են: Անձն է ընտրում այդ ծրագրերից, որոնք նրան պարտադրում է գիտակցությունը: Բայց կրկին անգամ այն պարտադրում է նրան կրկին անգամ կարծրատիպային կերպով, կարելի է ասել ցուցակով: Այնքան ամենինչ հասարակ և պարզ է, ոչ մի նորություն:

Տ՝ Իսկապես որ դարեդար միևնույնն է: Միևնույն մտքերը մարդու գիտակցության մեջ, որոնք գայթակղեցնում են նրան, որոնք մանիպուլյացնում են նրան: Եվ այնքան շատ օրինակներ կան գրականության մեջ, հատկապես կրոնական գրականության մեջ, երբ միևնույն երևույթները պարզապես անվանվել են տարբեր հասկացություններով: Նույն զրադաշտականության մեջ դրանք պարզապես անվանվել են «դեվաներ», մուսուլմանության մեջ այդ նույն երևույթները անվանվել են «ջիներ», իսկ նույն քրիստոնեության մեջ՝ « դևեր» կամ «կրքի, հպարտության, ցանկությունների» չարքեր:

ԻՄ՝ Նախկինում էին անվանում «չարքեր»: Մենք հիմա կարող ենք խոսել ուրիշ լեզվով՝  Տղեկատվական Տեխնոլոգիաների լեզվով: Մենք կարող ենք դրանց ծրագրեր անվանել: Ինչու՞: Կրկին անգամ գիտակցությունը դաշտային կառուցվածք է: Դա ավելի հասանելի է հասկացողության համար, մերօրյա մարդու համար ավելի հեշտ է:
Դա դաշտային կառուցվածք է, գրանցված ծրագրեր, որոնք՝ ընկնելով մեր գիտակցության մեջ, տպագրվում են (բացվում են), ինչպես որ համակարգչում, և սկսում են աշխատել: Եվ այսպես ասենք, մենք նայեցինք դրանց վրա, կենտրոնացրեցինք մեր ուշադրությունը և ներդրեցինք մեր ուշադրության ուժը: Մենք կատարեցինք գործողություն, մենք ակտիվացրերցինք այդ ծրագիրը, և այն սկսում է աշխատել, ընդամենը այդքանը... Բայց պատկերացրեք, թե ինչպես նախկինում դա կարելի կլիներ բացատրել մարդկանց. «դևեր»-ինչ-որ անտեսանելի էակներ, որոնք գալիս և գայթակղեցնում են քեզ: Դե, դա էլ կրկին անգամ ընդամենը խոսքեր են: Կանցնի ժամանակ, և դա այլ կերպ կանվանեն: Իմաստը նրանումն է, որ ոչինչ չի փոխվում, էությունը մնում է նույնը. Դու չես կառավարում այդ գործընթացը, քեզ են կառավարում: Եվ տարբերություն չկա, թե կլինի դա ինչ-որ վիրուսային ծրագրի օգնությամբ թե ինչ-որ «դևի» օգնությամբ, որը քեզ գայթակղեցնում է: Կարևորը, որ դու գայթակղվում ես: Իսկ եթե, դու գայթակղվում ես, ուրեմն դու ստրուկ ես:

Ժ՝ Բայց չէ՞ որ գիտելիք ունենալով՝ կարելի է այլ կերպ ապրել:

ԻՄ՝ Պետք է այլ կերպ ապրել: Ընդհանրապես, Ապրելու համար, պետք է այլ կերպ գործել: Գիտակցությունը պետք է ենթարկվի: Դրանից ոչինչ չի փոխվում: Տեսնու՞մ ես, մենք կրկին վերադարձանք այն բանին, որ շատ մարդիկ չեն հասկանում թե. «ի՞նչպես ես պետք է կառավարեմ գիտակցությանը: Ի՞նչպես կարող եմ ես մեքենա վարել: Ի՞նչ է, ես պետք է չմտածե՞մ»: Չէ, մեքենան էլ կվարվի և այլն: Պարզապես կյանքը դառնում ավելի հրաշալի և հետաքրքիր, քանի որ սկսվում է կյանքն այնտեղ՝ Հոգևոր Աշխարհում՝ լինելով դեռ մարմնում, իսկ գիտակցությունը դառնում է հեշտորեն կառավարելի և վերահսկելի:
Դա ասես համակարգիչ լինի: Ասենք, դու դարձել ես ավելի խելացի, իսկ քո համակարգիչը հին է: Այն ունի հին պաշտպանողական ծրագրեր: Բայց, միևնույն է, այնտեղ են խցկվում բազմաթիվ վիրուսներ, բազմաթիվ ծրագրեր, որոնք դու չես ցանկանում: Բայց, չէ՞ որ դա համակարգիչ է, պարտադիր չէ, որ դու տպագրես (ակտիվացնես) այն, ինչ այն քեզ ցույց է տալիս, այդպես չէ՞: Ահա, հայտնվեց ինչ-որ նկար, որը գայթակղեցնում է քեզ: Չէ՞ որ դու հիանալի գիտես, որ հենց այն տպագրես և համակարգիչը հիմա երկար կկախի: Ուրեմն ի՞նչու այն բացել: Փակեցիր, թողեցիր, գնացիր առաջ: Ամենինչ հեշտ է և պարզ:

Տ՝ Կրկին, հետաքրքիր պահ է. ստացվում է, որ Անձը ունի այդ ընտրության ազատությունը, որի վրա համակարգը, ըստ էության, չի կարող ազդել: Բայց վերջին ժամանակներում ի՞նչում է դիտարկվում համակարգի դերը: Նրանում, որ նա մարդուն առաջարկում է պարզապես հավատալ, որ նա չունի այդ ընտրության ազատությունը:

Ժ՝ Դե, այո, և մենք հենց նոր բարձրաձայնեցինք գիտական փորձարկումների և եզրահանգումների տեսանելի օրինակների մասին, որ գիտակցությունը որոշում է ընդունում շատ ավելի շուտ, քան մարդն այն բարձրաձայնում է... Եվ գիտնականների այդ հայտարարությունը շատ ակտիվորեն փի-ար է արվում ԶԼՄ-ներում: Էլ ի՞նչպիսի եզրակացություններ կանի գիտակցության տերը: Ահա թե ինչպիսի մտքեր կհայտնվեն նրա գլխում, երբ նրան է տրվում նման միակողմանի տեղեկություն գիտակցության կողմից, երբ չի բացատրվում իմաստը:

Տ՝ Միտք ծագեց...

ԻՄ՝ Որ դու ստրուկ ես և դու ելք չունես: Բայց իսկապես որ, եկեք տեսնենք, թե ե՞րբ սկսվեց այդ գործընթացը: Բոլորովին վերջերս դեռ պնդում էին, որ Հոգևոր աշխարհը գոյություն չունի և դա ընդամենը անցյալի վերապրում է, ընդամենը գիտակցության նախկին մոլորությունների մնացորդը:

Տ՝ Համակարգը սկսել է ինչ-որ ուժգին կերպով մարդկանց հեռացնել Հոգևոր աշխարհի հասկացողությունից... Ահա թե ինչի մասին էր այն հայտարարում մարդկանց գիտակցության մեջ վերջին հարյուրամյակներում: Ստացվում է, որ մարդիկ վիճում էին Կենդանական մտքի համակարգի աշխարհընկալման շրջանակներում. «Նյութը առաջնային է, իսկ գիտակցությունը երկրորդական, կամ էլ հակառակը:

ԻՄ՝ Նյութը միշտ ձգտում է գերիշխել և պարտադրել իր առաջնայնությունը, հատկապես Հոգևոր Աշխարհի հանդեպ: Այն առաջարկում է, ավելի ճիշտ, այն մարդկանց գիտակցության մեջ ներդնում է, որ նյութը ծնում է ամենինչ այս աշխարհում, և ողջ աշխարհը բաղկացած է բացառապես նյութից:

Ժ՝ Այո, և կարելի է ասել, որ հենց դրանից է սկսվում յուրաքանչյուր բարձրագույն ուսումնական հաստատության փիլիսոփայության ձեռնարկը, որ իբր «նյութը ձևավորում է աշխարհի միասնությունը»... հենց այդ ողջ գիտակցության  վերամբարձ փիլիսոփայությամբ. մատերիալիզմով, իդեալիզմով և նման բաներով: Բայց անցնելով ուսումնական կուրսը, մարդիկ, որպես կանոն, այդպես էլ չեն հասկանում այդ ողջ փիլիսոփայությունը, քանի որ այն մտքից է գալիս: Այն միայն փորձում է արծարծել հոգևոր թեմաները: Բայց ինչու՞ է այդպես տեղի ունենում: Քանի որ ընդամենը համակարգի սովորական խաղ է գնում: Պարզը բազմակի անգամ բարդացվում է գիտակցության կողմից, կարևորությունը դրվում է դատարկության վրա, և մարդկանց մոտ ընկալման դժվարություն է առաջանում: Քանի որ, նրանք , ովքեր այդ փիլիսոփայությունը գրել են գիտակցության թելադրանքով, նրանք պարզապես չունեն հոգևորության իմաստի հասկացողությունը: Այդ պատճառով էլ հայտնվում են անվերջանալի դատողություններ «գլխավորի մասին» պրակտիկայի փոխարեն, և հենց այդ պատճառով է պարզը բարդացվում: Բայց դա նրանից չէ, որ մարդիկ վատն են: Պարզապես, համակարգը այդ կերպ փորձում է մարդկանց հասկացողության մեջ ներդնել այն, որ իբր նյութը առաջնային է: Եվ մարդը հոգևորապես կատարելագործվելու փոխարեն, նա անդադար դատում է այդ մասին այդ բարձր կատեգորիաներով:

Տ՝ Այսպիսի մի խաղ է ստացվում համակարգի կողմից. «Դու ինձ մոտ ի՞նչին կհավատաս: Դիալեկտիկական մատերիալիզմին թե՞ իդեալիզմին»: Հաջորդ սերունդների համար նա էլ ինչ-որ բան կհնարի:

ԻՄ՝ Բա էլ ոնց... նրա ֆունկցիան է այդպիսին, հնարել նոր բաներ...

Տ՝ Բայց այդ ամենում նա իրեն կհամեմատի Հոգևոր աշխարհի հետ: Բայց նրա ձեռագիրը շատ շաբլոնային և ճանաչելի է ստացվում: Ահա օրինակ, ինչպես որ այստեղ.... և՛ մեկ, և՛ մյուս դեպքում էլ, համակարգը հենց իրեն է փի-ար արել՝ իրեն յուրացնելով Հոգևոր Աշխարհի հատկությունները: Հենց այն է, որ դուք ասում էիք, որ համակարգը միշտ ձգտում է մարդու համար Աստված դառնալ:
Եվ ահա նման մի պարզ օրինակ, երբ Հոգևոր աշխարհի հատկությունները, որ Նա հավիտյան է ու անվերջանալի, միևնույն բանը համակարգը իր մասին է պարտադրում մատերիալիզմում, միևնույն  բանը այն ասում է նյութի մասին, որը իրականում և՛ մահկանացու է և՛ վերջանալի: Եվ համակարգը պնդում է, որ իբրև աշխարհում « չկա ոչինչ, բացի նութի տարբեր վիճակներից» և որ «հենց նյութն է ձևավորում աշխարհի ողջ պատկերի միասնությունը»: Իսկ իրականում, դեռ հնուց մարդկանց հայտնի է եղել, որ Աստված մեկ է, և որ ամեն ինչի աղբյուրը հանդիսանում է Հոգևոր աշխարհը:

Ժ՝ Այո, հսմսկսրգը իրեն գովազդում է դրա հիման վրա, նա խժռում է ուշադրությունը այն բանի շնորհիվ, որ Հոգևոր Աղբյուրի ինֆորմացիան վերափոխում է, այսինքն, այն ասես ծաղրող լինի: Բայց այդ ողջ խաբկանքները, որոնք գալիս են համակարգից, դրանք շատ են զգացվում: Եվ դրանք զգացվում են որպես դատարկություն, քանի որ, երբ դու իսկապես հոգևոր զարգացման փորձ ունես, այդ դեպքում դու հաստատ զգում ես, դու գիտես, թե որտեղ է իսկականը, որը գալիս է հոգևորից, իսկ որտեղ է դատարկությունը համակարգի կողմից:

Տ՝ Այո: Կամ էլ նման մի օրինակ, որ նա, ով ապրում է Հոգևոր աշխարհով, նա հասկանում է, որ Հոգևոր աշխարհի սկզբնական ճանաչման աստիճանը, դա զգայական ընկալումն է, դա խորը զգացմունքներով ընկալումն է: Համակարգը դա շատ պրիմիտիվորեն վերագրում է իրեն, այն շատ ավելի կապում է մարմնական զգացողությունների հետ: Իբր «զգայական ընկալումից հետո կլինի ինչ-որ ավելի բարձր աստիճան»...  համակարգի կողմից, ահա ինչ-որ «աբստրակտային-լոգիկական մտածողության» մակարդակ խորը զգացմունքներով ընկալելու փոխարեն, որը գիտակցությունը պարզապես չի հասկանում:
Եվ միևնույնն է տեղի ունենում, եթե նայենք համակարգի կողմից աշխարընկալմանը, բայց արդեն իդեալիզմի պրիզմայի միջոցով, որտեղ ընդգծվում է հենց գիտակցության ակտիվ դերի մասին և հաստատվում է, որ գիտակցությունը կառուցում է աշխարհը, գիտակցության ինչ-որ միստիցիզմ է արծարծվում, ըստ էության, ուղղակի մոգություն:

ԻՄ՝ Համակարգը միշտ ունի երկու ծայրահեղություններ, ասես ճոճանակների մեջ. Կամ հպարտության կողմից երկաթե տրամաբանություն, կամ էլ անտեղեկությունից միստիցիզմ, խուճապահար վախ: Դա նորմալ է:

Տ՝ Այո, և համակարգը ինչ-որ զուգահեռներ է փորձում անցկացնել՝ իրեն համեմատելով Ոգու հետ: Եվ կրկին անգամ, ի՞նչի վրա է դրվում շեշտադրումը: Գիտակցության, տրամաբանության վրա: Օրինակ, հայտնում է այն մասին, որ «մարդկային գիտակցությունը զարգանում է մարմնական թաղանթի հաղթահարման միջոցով որպես բացարձակ ոգու ինքնագիտակցություն»: Ահա հիմնականը, որ մարդկային գիտակցությունը, այլ ոչ թե  Անձը որպես Ոգի: Ողջ իդեալիզմը կառուցված է, կարելի է ասել, ժամանակակիցների համար եզրակացությունների նոր տարբերակի հիման վրա, բայց հենց հին հույն, հռոմեացի փիլիսոփաների գիտակցության հիման վրա, , հենց նրանց, ում Դուք նշեցիք եթերի սկզբում, ովքեր փնտրում էին մոգություն, այլ ոչ թե հոգևոր ուղի:
Համակարգի համար միշտ բարձրագույն հոգևորությունը, դա մոգությունն է, քանզի այն այդ իմաստով սահմանափակված է: Իսկ հոգևոր ճանաչման մեջ նրա ճանապարհը,իհարկե որ փակ է: Եվ ահա, ինչպես որ Դուք ճիշտ նկատեցիք, անհնար է ճանաչել Հոգևոր աշխարհը գիտակցության միջոցով, գլխի մեջ խոսակցությունների միջոցով: Քանի որ, դա հնարավոր է միայն, իհարկե խորը զգայական ընկալման միջոցով:

Ժ՝ Բայց երբ դու գիտես այդ հոգևոր բանալիները, դու արդեն սկսում ես հասկանալ, թե ինչումն է թաքնված համակարգի հնարքները: Ողջ խճճվածությունն ու դժվարությունը, դա պարզապես գիտակցության աշխատանքի նշան է, դա համակարգի խաղերն են: Իսկ հոգևոր, իրական գործնական գիտելիքներ այստեղ սկզբնականորեն չկան:

ԻՄ՝ Քանի որ հոգևոր ուղղին, այն միշտ պարզ է, իսկ գիտակցության մոտ միշտ շատ բարդ և դատարկ խոսակցություն է...

Ժ՝ ...համակարգի, գիտակցության աշխատանքի սկզբունքն է:

Տ՝ Եվ արդեն վերադառնալով գիտությանը, արդեն հասկանալի է դառնում, թե որտեղից են նման դրվածքները՝ համակարգի կողմից: Եթե դու մուտք ես գործում գիտության մեջ, դու պետք է քո գիտակցության աշխարհընկալման մակարդակով պարտադիր կերպով համաձայն լինես հենց նախկին դարերի քաղաքական դրվածքների հեՏ՝ մատերիալիզմի հետ, հենց այն բանի հետ, որ «գիտակցությունը հանդիսանում է ուղեղի ֆունկցիան, օբյեկտիվ աշխարհի արտացոլումը»: Այլ կերպ, սկսած դեռ XIX տարից, այնպես ստացվեց, և հիմա էլ այդպես է, որ ոչ մեկ քեզ այլ աշխարհընկալմամբ պարզապես գիտության մեջ չի թողնի: Ահա թե ինչու է ընդհանրապես հայտնվել նման քաղաքական դրվածքը:

ԻՄ՝ Առաջին հերթին նման քաղաքական դրվածքը հայտնվել է այն պատճառով, որ XIX դարում մարդիկ շատ մոտեցան այնպիսի հասկացողությանը, ինչպիսին է «էֆիր, եթեր»: Էֆիրը ինքն իրենով տալիս էր անսահմանափակ, ազատ էներգիա, որը կարող էր ուղղակի ձրի, յուրաքանչյուր քանակով մարդկանց ապահովել պիտանի էներգիայով: Իսկ դա ոչ մի կերպ չէր մտնում այս աշխարհի ուժեղների շահերի մեջ: Քանի որ, էլ ի՞նչով վաստակել և ի՞նչպես մարդկանց պահել: Դա մի կողմը: Եվ մյուս կողմը, որ հենց ինչ-որ ոչ նյութականի գոյության ապացուցումը, որը ստեղծում է նյութը, որը տալիս է էներգիա, դա շատ մոտ է Հոգևոր Աշխարհին: Ահա այդպիսի զուգահեռ: Դա էլ հենց առաջացրեց այս աշխարհի ուժեղների լարվածությունն ու վախը, և այդ պատճառով էլ նրանք ընդհանրապես արգելք դրեցին այդ թեմայի վրա:
Բնականաբար, որ համաշխարհային էլիտան, անշուշտ, այդ ամենը շատ արագ փոխեց և տվեց քաղաքական համակարգային դրվածքներ, որոնք քաղաքակրթությանը տարան մատերաիլիզմի այնպիսի մացառուտների մեջ, որ մինչև հիմա էլ դժվար է դուրս գալ: Եվ, իհարկե, որպես հետևանք, դա արտացոլվեց և՛ գիտության, և՛ մարդկանց բարեկեցության, և՛ հոգևոր զարգացման և՛ այլ ֆակտորների վրա:
Այստեղ, մի կողմից կարելի է ասել, իսկ ի՞նչպիսի իրադարձություններ կարող են ազդել հոգևոր զարգացման վրա: Թվում է թե, իսկ ի՞նչ կապ ունի այստեղ անվճար էներգիան և հոգևոր զարգացումը: Չէ՞ որ իրականում մարդուն ոչինչ չի խանգարում զարգանալ: Բայց կրկին անգամ մենք ի՞նչի վրա ենք հենվում: Մենք հենվում ենք գիտակցության վրա: Եվ պատկերացրեք մի պարզ օրինակ, որ գիտությունը զարգանում է այն աստիճան ֆիզիկայի բնագավառում, որ ապացուցում է, որ գույություն ունի Ինչ-որ սահմանից դուրս մի բան, որը ստեղծում է այս աշխարհը, որը տալիս է այս աշխարհին այդ էներգիան: Եվ պարզվում է, որ մեր աշխարհի կառուցվածքը ամենևին էլ այնպիսին չէ, ինչպիսին որ մեզ սովորեցրել են դպրոցներում կամ էլ համալսարաններում: Այն շատ ավելի բարդ է, և նրա հետևում կանգնած է այն, ինչը մարդիկ Հոգևոր Աշխարհ են անվանում: Եվ գիտակցությունը չի կարող հակասել դրան, քանի որ դա ճիշտ է: Կարտացոլվե՞ր դա արդյոք հոգևոր զարգացման վրա: Իհարկե, դա արմատային կերպով կարտացոլվեր:
Դա կմոտեցներ բոլոր մարդկանց այն բանի հասկացողությանը, որ գոյություն ունի Հոգևոր Աշխարհ, Աստծո աշխարհ: Իսկ եթե այդպես է, ուրեմն, դա արդեն բացառում է յուրաքանչյուր կասկած գիտակցության մեջ, քանի որ Հոգևոր աշխարհի գոյությունը ապացուցված կլիներ գիտությամբ: Բնական է, որ մարդիկ կսկսեին ապրել հոգևոր օրենքներով, այլ օրենքներով, նրանք ձեռք կբերեին հոգևոր ազատություն: Եվ արդեն ով էլ որ ինչ պատմեր նրանց, դե էլ ի՞նչպես կառավարել նման հասարակությանը, որը ձգտում է Հոգևոր Աշխարհին: Կարելի կլինի՞ արդյոք նման մարդկանց մղել մրցակցությանը հարստացմանը, կուտակմանը և էլ ինչ-որ բանի: Չի կարելի: Իսկ կարելի կլինի՞ որոշ մարդկանց մոտ ատելություն զարգացնել մյուսների հանդեպ, նրանց պարտադրել սեփական գերազանցության մասին մտքեր մյուսների հանդեպ, երբ Աստծո մոտ բոլորը հավասար են: Դա չէր ստացվի: Բնական է, որ հենց դա էլ այսպես ասած էլիտայի մոտ առաջացրեց բազմաթիվ հարցեր և վախեր: Այդ պատճառով էլ մենք մինչև հիմա դեռ օգտվում ենք ածխաջրածիններից:.. Այդ պատճառով էլ, այսօրվա օրով, նրանք, ովքեր իրենց «գիտնական» են կոչում, վախենում են անգամ կմկմալ այդ թեմայի շուրջ, ձևացնում են, որ իբր դա գոյություն չունի: Համակարգը ահա այդպիսին է:

Տ՝ Այսինքն, կրկին անգամ գնում են համակարգի կողմից պնդումներ և դրվածքներ... Պարզապես հիմա այլևս զարմանալի չէ, թե ինչու գիտական հասարակության մեջ դարաշրջանի աթիստ-գիտնականները չափազանց շատ են փորձում արծարծել իրենց նյութական հայեցողությունների մասին: Հարցը միայն նրանումն է, թե արդյո՞ք դրանք իրենցն են: Այդքան նախանձախնդրորեն պաշտպանում են նույն այդ մատերիալիզմի դիրքերը, պաշտպանում են գիտակցությանը. որ գիտակցությունը եղել է, որ այն ձևավորվել է էվալյուցիայի զարգացման շնորհիվ, և որ ամեն ինչ նյութական է, և որ ամեն ինչ կատարվում է ուղեղում և նման բաներ: Իսկ մյուսները, որոնք ավելի երիտասարդ են, նրանց համար, պարզապես պնդում են առանց հասկանալու նման, այսպես չակերտներում ասենք  «գիտական աշխարհընկալման» իրական հայտնվելու պատճառները: Քանի որ համակարգը գործում է մարդկանց գիտակցության մեջ զգուշացնելով, և ցավոք սրտի , դեռ չի կորցնում իր դիրքերը:

ԻՄ՝ Միանգամայն ճիշտ է: Եկեք նայենք ճմարտության աչքերի մեջ... Մի փոքր սկսվեց տարածվել Գիտելիքները: Եվ շատ մարդիկ սկսեցին խոսել ուրիշ բանի մասին: Եվ ահա, ինչպես ասվում է, մի հրաշալի օր կախարդական փայտիկի թափահարումով մարդկանց գլուխների վրա, որոնք զբաղվում են նեյրոֆիզիոլոգիայի, հոգեբանության և նման բաների ուսումնասիրությամբ, սկսեցին գալ մտքեր. «Իսկ ի՞նչպես է աշխատում մեր գիտակցությունը: Իսկ ի՞նչու է դա տեղի ունենում»: Եվ նկատիր, որ սատանայի մոտ միշտ ամենինչ հակակշիռ ունի: Եկան Գիտելիքները, եկավ արդարացումը: Բայց ուրիշ բանի մեջ եկավ արդարացումը:

Տ՝ Ստացվում է համակարգի կողմից իր փոխարինումներով նման արդարացում ի պատասխան հոգևոր բոցավառմանը և Գիտելիքներին, որոնք եկան այս աշխարհ:

ԻՄ՝ Այո: Այսինքն, մարդը, որը հիմա սկսի օգտագործել այն, ինչի մասին որ մենք խոսում էինք (իրեն հետևելու գործընթացը), նա կտեսնի, որ մտքերը գալիս են: Բայց իրեն մեզանից առաջ վազող «դևերը» կամ ծրագրերը, որոնք աշխատում են , նրանք բացատրել են, որ. «Ելք չկա: Այո, մտքերը գալիս են ավելի շուտ, քան դու մտածում ես: Այո, դու չես կառավարում դրանց»: Որոշ գիտնականներ բախվել են նման երևույթի հետ, սկսել են ուսումնասիրել, և նրանք ասում են . «Ոչ, ավելի առաջ մենք չենք գնա, քանզի դրանից մետաֆիզիկայի և ընդհանրապես ինչ-որ սահմանից դուրս բանի հոտ է գալիս: Նման բան չի կարող լինել»: Եվ նրանք անգամ հրաժարվում են շարունակել դա ուսումնասիրել: Բայց այնուամենայնիվ, հաստատում են, որ «Այո, կա նման ֆենոմեն, որ ստացվում է, որ մարդը կառավարվող է: Բայց դու ոչինչ չես կարող փոխել, քանի որ պարզվում է, որ դու չունես ոչ մի կամք, դու կատարում ես ինչ-որ մեկի կամքը, որը գալիս է ներսից»:

Տ՝ Պարզապես, գիտնականների մոտ կարելի է ասել առաջանում է ուսումնասիրել շարունակելու վախը    , սեփական գիտակցությունը կորցնելու վախը: Կարծես թե կա անհասկացողություն, որ մարդը այսպես թե այնպես չի բաժանվի իր գիտակցությունից մինչ իր կյանքի վերջը: Հարցը միայն նրանումն է, թե գիտակցությունն է կառավարում քեզ, թե կամ էլ դու որպես Անձ ազատ ես դառնում գիտակցության իշխանությունից:

Ժ՝ Այո, ստացվում է, որ գիտակցությունը ուղղակի լռում է, որ Անձի ազատությունը, դա հենց Կյանքը Ոգու մեջ է: Քանի որ հենց Ոգու մեջ Կյանքն է, որ անհասկանալի է գիտակցության համար, իսկ հոգևորապես զարգացող Անձի համար դա բնական է՝ Կյանքը Ոգու մեջ:

ԻՄ՝ Եվ կրկին տեսնու՞մ ես թե որքան այդ ամենը հետաքրքիր և սեմիտրիկ է գործում, անգամ միքիչ առաջ է վազում: Չէ՞ որ դեռ նոր էր բերվել Գիտելիքները, դեռ նոր էր սկսել ամենինչ զարգանալ, և իսկույնևեթ սկսվեցին աշխատանքներ տարվել այդ ուղությունով: Իսկ ի՞նչու մինչ այդ չկար: Իսկ ի՞նչու դրանից առաջ չէին խոսում այդ մասին: Չնայած անցյալի կրոններում այդ ամենի մասին ասվում էր: Եվ մարգարեներն են այդ մասին ասել: Դա հետաքրքիր է...

Տ՝ Այո, միայն թե արդյո՞ք մարդիկ լսել են դրանք: Անգամ ավելի ճիշտ, ո՞վ է նրանց մեջ դա լսել և դրան արձագանքել: Չէ՞ որ գիտակցությունը, այն ամբողջովին կառուցված է հպարտության վրա, նրա մոտ ամենինչ առանձին է, շատ կոտրատված, անհաշտ:

Ժ՝ Այո, և ցավոք սրտի, ահա թե ինչպես է համակարգի ծառաների գիտակցությունը կոտրում Գիտելիքները, բերված հոգևոր Գիտելիքները, և մեկնաբանում դրանք իրենց ձևով, և թե ինչպես է հենց մարդկանց գիտակցությունը սկսում վերափոխել այդ Գիտելիքները: Չէ՞ որ դրան մենք հիմա կարող ենք հետևել, դա բառացիորեն կատարվում է մեր աչքերի առաջ: Իսկ ի՞նչպիսի լծակով է համակարգը ղեկավարում մարդկանց գլուխներում: Հպարտությամբ: Եվ համակարգի ստրուկները չեն նկատում դա, քանի որ նրանց աչքերում հպարտության և սեփական նշանակության վարագույրն է:

Տ՝ Այո, և հիմա կա հասկացողություն, թե ինչու է համակարգը...ինչու՞ է որ, երբ բերվում է հոգևոր Գիտելիքները, գիտակցությունը սկսում է պտտել իր պնդօղակները և՛ կրոնում, և՛ գիտության մեջ: Ստացվում է, որ այն բանի համար, որ հետո այդ հիմքի վրա մարդկանց իրար դեմ հանի: Եվ դրա համար շատ լավ օրինակ կա, վերցնենք այնպիսի մի գիտություն, ինչպիսին որ պրիմատալոգիան է, այսինքն այն գիտությունը, որը ուսումնասիրում է կապիկներին: Չէ՞ որ եթե մենք կարդանք դրա ձևավորման մասին, այդ ողջ դժվարությունները, որի հետ այն բախվեց, ընդ որում դրանք այն դժվարություններն են, որոնք մեծամասնությամբ կապված են այդ արդյունքների և կապիկների կենսաբանության, մարդու կենսաբանության և այդ տվյալների համեմատության  հետազոտությունների մասին  հասրակության հոգեբանական ընկալման հետ, որտեղ հասկանալի է դառնում, թե ինչու է այդպես պատահել, թե ինչու են մարդիկ այդքան վախեցել իրենց պրիմատների հետ յուրաքանչյուր նույնականացումից և կանգնեցնում էին տվյալ գիտության զարգացումը: Եվ իհարկե, այստեղ ոչ վերջին դերը խաղաց հենց կրոնական ասպեկտը: Եվ մինչ այժմ էլ դեռ կա հակամարտություն այդ առումով:
Իսկ այդ ամենը այն պատճառով, որ ցավոք սրտի հասարակության մեջ կորցված են հոգևոր գիտելիքների բանալիները և մարդկանց մոտ կա իրենց մասին անհասկացողություն, իրենց երկակի էության  մասին: Պրիմատալոգիայի օրինակի հիման վրա տեսկանորեն կարելի է հասկանալ, թե ինչպես է համակարգը նույն տեղում իսկ ստեղծել մեծ խնդիր գիտակցության մեկնաբանության միջոցով և դրդել առճակատմանը այն մարդկանց, որոնք ուսումնասիրում են այդ գիտությունը և որոնք ուսումնասիրում են կրոնը:

ԻՄ՝ Միանգամայն ճիշտ է: Շատ քիչ մարդիկ գիտեն այդ մասին, քանի որ շատ քչերն են հետաքրքրվում դրանով: Բայց իրսականում նույն այդ երեխայի և փոքրիկ կապիկի զարգացումը ինչ-որ ժամանակաշրջանում, այն միանգամայն նույնական է: Կան հետաքրքիր աշխատություններ այդ մասին:

Տ՝ Այո: Դա իսկապես այդպես է: Եվ չէ որ այդ փաստը գրանցել են գիտնականները, չնայած դրա պատճառը նրանց համար անհայտ է մնում, դե առնվազն մինչ այս հաղորդման դուրս գալը: Բայց այստեղ տարբեր կրոնական կազմակերպությունների մարդիկ սկսեցին զայրանալ գիտնականների վրա: «Բայց սպասե՛ք, ինչպպե՞ս թե, իսկ ու՞ր մնաց հավատքը: Չէ՞ որ ասված է Աստվածաշնչում, որ Աստված մարդուն ստեղծել է իր պատկերով և իր նմանությամբ»: Իսկ ի՞նչ կարող են պատասխանել գիտնականները, եթե նրանք ևս ընդամենը հասրական մարդիկ են, որոնք ուսումնասիրում են նյութը գիտակցության միջոցով: Նրանք կարող են հիմնվել միայն փաստերի և վարկածների վրա... Իսկ այստեղ նաև գիտնականները հայտնաբերել են շիմպանզեի մոտ լեզվային հաղորդակցության ունակություններ: Եվ որպես հետևանք այդ փորձարկությունները  ևս քննադատության փոթորիկ առաջացրեցին, այսպես ասած ևս մի «կրոնական վնասվածք»: Դե մի խոսքով բախում տեղի ունեցավ: Եվ սկսվեց ագրեսիան միմիյանց հանդեպ, քանի որ մարդկանց գլուխներում իշխում է գիտակցությունը: Գիտակցությունը այնքան է խճճել և դաժանացրել մարդկանց միմիյանց հանդեպ, բռնել է նրանց հպարտության, վախի, անգիտության վրա... և անգամ տերմինների վրա:
Չէ՞ որ այստեղ անգամ «պրիմատես» (primates) բառը, որը լատիներենից թարքմանաբար նշանակում է «առաջնային», «առաջին», որով էլ որ գիտնականները կենսաբանության մեջ անվանել են ամենաբարձր կազմակերպված կենդանիների խմբին: Պարզվում է, որ այդ տերմինը օգտագործվում է եկեղեցական հիերարխիաի մեջ: Եվ պատահաբար չէ, որ 2006-թ-ին Հռոմի Պապի հնագույն, փարթամ կոչումներից մեկը «Արևմուտքի Պատրիարք» ընդհանուր անվան տակ պետականորեն հանվեց պապական կոչումների շարքից: Այս տիտղոսը վերծանելիս կան մի շարք անվանումներ, որոնց թվում կան «Primatus Italiae» կոչումը: Եվ այս տիտղոսը մատնանշում է այն, որ Հռոմի եպիսկոպոսը հանդիսանում է «առաջինը հավասարների մեջ» իտալական եպիսկոպոսների շարքերում:
Գիտակցությունը պարզապես կատակում է մարդկանց հետ: Այն նեղացնում է մարդկանց ընկալումը մինչև կոնֆլիկտի կետը: Իսկ եթե նայենք ամբողջապես, թե ինչ է կատարվում աշխարհում. այստեղ կոչումներն են հանում, օվկիանոսից այն կողմ վիճում են, կազմակերպում են «կապկային գործընթացներ», որոնք հակադրվում են հիփոթեզներին, այսինքն գիտակցության հնարքներին: Իսկ Հնդկաստանում ընդհանրապես ստեղծել են Հանումանի պաշտամունքը՝ կապիկների աստվածի, ֆիզիկական ուժի և մոգության աստվածի, և պատվում են նրան որպես գիտության ուսուցիչ: Եվ սա հինդուիզմում ամենահայտնի աստվածներից մեկն է, և կան մեծ թվով տաճարներ նրան նվիրված, նրա պատկերով զոհասեղաններ:

ԻՄ՝ Դե ահա, տեսնու՞մ եք, թե ինչպես է աշխատում գիտակցությունը:

Ժ՝ Այո, գիտակցությունը չարիք է ստեղծում, չէ՞ որ նա չի հասկանում հոգևորը և ամեն անգամ աղավաղում է նրա իմաստը:

Տ՝ Միանգամայն ճիշտ է: Մարկանց ուղղակի չի բավականացնում հասկացողությունն ու հաշտեցումը: Եթե միայն նրանք բոլորը իմանային այն հարցի պատասխանը, թե ինչ է նշանակում, որ Աստված ստեղծել է մարդուն իր նմանությամբ և կերպարով, թե ինչ է մարդու երկակի բնույթը, թե ինչպես է գիտակցությունը մատնում մեզ և թե ինչու է, որ կապիկը ապրում է մեզանից յուրաքանչյուրի մեջ... Եթե միայն նրանք իմանային այդ հարցերի պատասխանը, ապա այլևս հարցեր չէր լինի ո՛չ կրոնին ո՛չ գիտությանը, որը ընդամենը ուսումնասիրում է նյութը և ոչ ավելին:
Իսկ ինչ վերաբերվում է պրիմատալոգիաին, ապա իսկապես որ չես վիճի կենսաբանական աշխարհի փաստերի հետ: Անգամ հակառակը, դրանք բացում են աչքերը այն բանի վրա, թե ինչպես է աշխատում գիտակցությունը, թե որքան ստանդարտորեն է գործում համակարգը: Եվ սկզբունքայնորեն, ինչպես որ Դուք մեզ ավելի շուտ ասել էիք, Իգոր Միխայլովի՛չ, որ կենդաբանության օրինակի հիման վրա, դրա իսկ կարգերից ինչպիսիք են պրիմատալոգիան, էթոլոգիան, որոնք ուսումնասիրում են կենդանիների, այդ թվում նաև մարդկանց վարքագիծը, կարելի է հասկանալ այդ սխեմաները, համակարգի այդ պրիմիտիվ շաբլոնները և այն թե ինչպես է այն գործում:
Եվ իհարկե, անկեղծ ասած, երբ ինքս առաջին անգամ առընչվեցի այդ հարցի ուսումնասիրության հետ, ինձ համար դա ասես մի բակ ջուր լիներ գլխիս վրա: Այդ պատճառով, ստացվում է, որ մարդը կարծում է, որ ինքը մարմին է, ինքը մտքերն են, որ ինքը էմոցիաներն են: Նա հպարտանում է դրանով: Բայց բախվելով արդեն պրիմատալոգիային՝ դու հասկանում ես, որ քո մեջ այդպես է կարծում հենց կապկային բնությունը:


_____________

ՎԻԴԵՈՏԵՍԱՆՅՈՒԹ №9


Վիդեոտեսանյութում ներկայացված է պրիմատալոգիայի մասին  հետաքրքիր գիտական նյութի ընտրանի, որը ցույց է տալիս մարդու և կապիկի կենսաբանական նմանությունները, ապշեցուցիչ նմանությունները՝ սկսած ԴՆԹ մոլեկուլներից մինչև վարքագիծը: Ընդհանուր պրիմատային բնութագիրը, ինտիլեկտը, կենսաբանական, ֆիզիոլոգիական նմանությունները, ժեստային լեզուն սովորելու ունակությունները: Եզակի վիդեոընտրանի մարդու և կապիկի վարքագծի նմանությունների մասին. hպարտություն, ագրեսիա, զայրույթ, վախ, դեպրեսիա, սեփականության կուտակում, ագահություն, սուտ, գաղտնի գործողություն, «տնտեսագիտական հարաբերություններ»: Կապիկների և փողերի հետ փորձարկումը, «Այստեղ այդպես է ընդունված» փորձարկումը: Տարբեր դարաշրջանների պատմական դիտարկումներն այն մասին, որ մարդու մարմինը առաջացել է կենդանուց: Կապիկի խորհրդանշանի նշանակությունը տարբեր հին քաղաքակրթություններում:
Ի վերջո, ի՞նչով է մարդը տարբերվում կապիկից, եթե նրա կենսաբանությունը, էմոցիաները և ինտելեկտը ունեն նման ապշեցուցիչ նմանություն:
ԻՄ՝ Մինչև ութերրորդ օրը մարդը ոչնչով չի տարբերվում կենդանուց: Շիմպանզեն ևս ունի բավականին զարգացած Առաջնային գիտակցություն: Նմանությունը շատ  է մոտենում:  Ե՛վ կապիկի, և՛ մարդու բալիկները մինչև երեք տարեկան հասակը, մինչև հինգ տարեկան հասակը, նրանք գրեթե  նույն կերպ են զարգանում: Իսկ ահա հետագայում, մարդը սկում է կտրուկ դուրս գալ: Ի՞նչու է դա տեղի ունենում: Հենց նրա համար, որ մարդու ծննունդից հետո ութերրորդ օրը անոթի նման լցվում է մարդկային Հոգով, իսկ Հոգին, այն ստեղծում է Անձին:
Տ՝ Հոգին և Անձը, դա հենց մարդու հոգևոր բաղադրիչներն են: Եվ ի՞նչու է, որ մարդը դարձել է հենց Մարդ, և ի՞նչու է, որ նմանությամբ և պատկերով է ստեղծվել, քանի որ նրա մեջ Հոգևոր Աշխարհի մաս կար:
ԻՄ՝ Անձը, դա հենց նա է, որը հենց իրականում կա Մարդը: Դա նա է, ով դու կաս:

_____________

Տ՝ Իգոր Միխայլովի՛չ, մարդիկ գրում են շատ նամակներ այն բանի շուրջ, թե ինչպես օրվա մեջ իրենց ենթարկեն գիտակցությանը:

ԻՄ՝ Երբ մարդը այնպիսի հարց է դնում, թե. «Ի՞նչպես ես օրվա մեջ ինձ ենթարկեմ գիտակցությանս»,- այդ հարցը գիտակցությունից է գալիս: Այսինքն, այն կարող է քեզ համար խաղալ... Ահա դերասանները բեմի վրա միմիյանց կենթարկեն, կխաղան, և քեզ կպատմեն, որ ամենինչ լավ է:
Երբ մարդը ստանում է որոշակի ազատություն գիտակցությունից, ապա հասկանում է, որ Անձին հարկավոր չէ իշխանություն գիտակցության վրա: Գալիս է հասկացողություն, որ դա ուրիշ է: Դա քո համակարգիչն է: Եվ երբ դու գնա դու այն  քեզ հետ չես վերցնի, քանի որ այն հին է, մեծ է, անհարմար է: Այն քեզ պետք չէ:

Տ՝ Անձի համար կարևոր է հենց դուրս գալ նրա ազդեցության տակից, նրա իշխանության տակից, այլ ոչ թե իշխել նրան, այդպես չէ՞:

ԻՄ՝ Միանգամայն ճիշտ է: Առաջին հաղթանակը, դա նրա իշխանության տակից դուրս գալն է  և ճիշտ բաշխելն է այն, ինչը կոչում ենք ուշադրություն: Իսկ ուշադրությունը այս դեպքում աշխատում է որպես շաքարը կրկեսում կամ էլ մեկ այլ ուրիշ համեղ բան, երբ արջը ընթանում է հեծանիվի վրա: Ի՞նչու է, որ արջը վարում է հեծանիվը: Ուզում է ուտել: Այդպես էլ գիտակցությունը, այն սկսում է աշխատել Անձի մոտ, երբ հարկավոր է Անձին, քանի որ ուզում է ուտել: Իսկ շաքարը նրա համար, դա մեր ուշադրությունն է:

Տ՝ Իգոր Միխայլովի՛չ, նաև նման մի հարց, որ....

ԻՄ՝ Եվ ահա, թե էլ ինչն է հետաքրքիր: Հասկանալի է, որ որքան էլ որ մեր ձայնային տեխնիկները հետո չմաքրեն մեր ձայնաերիզը (запись), մեկ է դեռ շատ աղմուկ կմնա: Ուշադրություն դարձրեցի՞ք թե՞ ոչ: Քանի անգամ էլ որ մենք ձայնագրություններ ենք արել, հենց որ շոշափում ենք համակարգի նման ակնհայտ գաղտնիքները, բնությունը անմիջապես զայրանում է. ամեն ինչ աղմկում է, ամեն ինչ ավերվում է: Ոչ միայն լույսն անջատեցին, այլ նաև որքան շատ աղմուկ կա `շներից մինչև մյուս այլ ամենինչ: Այնքան հետաքրքիր է....

Տ՝ Հետաքրքիր է, որ գիտակցությունը իսկապես որ կարելի է ասել, դիմակայում է և  թույլ չի տալիս ուսումնասիրել իրեն ...

ԻՄ՝ Լինելով համակարգի ներսում՝ հնարավոր չէ ուսումնասիրել համակարգը: Պետք է դուրս գալ նրա սահմաններից, այդ դեպքում դու կուսումնասիրես նրան:

_____________

ՎԻԴԵՈՀՈԼՈՎԱԿ


Անձի ազատությունը, դա Ոգու մեջ Կյանքն է:

_____________

  
Rating: 5 / 5 from 7




Recommended Book

AllatRa Book download