Կենդանի զրույց - Էջեր 28-40

01:35:58 - 02:18:42
_____________

Տ՝ Իգոր Միխայլովի՛չ, ահա դուք հենց խոսում էիք Աստվածամոր, հրեշտակների և նմանատիպ հայտնությունների մասին: Մարդկանց հոզում է այն հարցը, թե. «Ի՞նչպես է տարբերվում հոգևոր տեսողությունը իրենց երևակայության պտուղից: Ի՞նչ է հոգևոր տեսողությունը»:

ԻՄ՝ Հոգևոր տեսողությունը դա հենց իրականության տեսողությունն է: Իսկ ահա հիմա փորձելով դա բացատրել՝ ես կրկին անգամ կարող եմ պարզապես խճճել մարդկանց: Քանզի գիտակցությունը (գիտակցության երևակայությունը, հալյուցինացիան), այն միշտ նկարում է սովորական ձևերով. Այն ձևերով, որոնք մենք կարող ենք պատկերացնել, նրանցով, որոնցով մենք տեսնում ենք: Ահա, նայի՛ր գիտակցության մեջ, և այն քեզ շատ բաներ ցույց կտա: Իսկ ի՞նչպես կարելի է տեսնել Սուրբ հոգու, հրեշտակի կամ ուրիշ այլ բանի դրսևորումը: Միայն ներքին աչքերով: Բայց դրանք ցույց չեն տա եռաչափական նկարներ:

Տ՝ Այո... միայն ներքին աչքերով: Հետաքրքրական է, որ այն մարդիկ, ովքեր իսկապես, գործնականորեն քայլում են հոգևոր ճանապարհով, նրանք միմիյանց հասկանում են անկախ իրենց այս կամ այն կրոնական պատկանելիությունից, քանզի Ճշմարտությունը բոլորի համար մեկն է: Եվ դա հասկանում ես, երբ կարդում ես աշխարհի տարբեր անկյուններից ուղարկված նամակները կամ շփվում ես մարդկանց հետ, որոնք մեծացել են տարբեր մշակույթների և կրոնական ավանդույթների միջավայրում:.
Օրինակ և՛ քրիստոնեությունում, և՛ սուֆիզմում ի՞նչպես է ասվում Աստծո Սիրուն հասնելու մասին: Սուֆիզմի տրակտատներում պրակտիկաները նկարագրում են այն, թե ինչ է նշանակում գիտենալ Աստծուն, դա նշանակում է ապրել սրտով՝ տեսնելով Աստծուն: Ընդ որում, «տեսնել» բառի ներքո, սուֆիները հասկանում են հենց «հոգևոր տեսողություն»-ը: Նրանք ընգծում են, որ որոշ մարդիկ ընկնում են սխալմունքների մեջ՝ ենթադրելով, որ հոգևոր տոսողությունը և տեսողությունը, դա Աստծո որոշ կերպարն է, որը գիտակցությունը ձևավորում է և տալիս է իր պատկերացումների, հիշողության և մտքի ուժով:

ԻՄ՝ Իհարկե, չէ՞ որ դա գիտակցության կարծրատիպների ծրագիրն է...

Տ՝ Իսկ ահա, իրական տեսողությունը, դա որպես աշխատասիրության հետևանքն է անկեղծ խանդավառ Սիրո մեջ: Այն Սիրո, որը բարձրացնում է քեզ որպես Անձի այնպիսի մի բարձրության վրա, որտեղ հենց ներքին ինքը կյանքը դառնում է միակ ձգտումը դեպի Սիրեցյալը՝ Աստծուն, Հոգևոր աշխարհին... միայն Նրա համար: Եվ կա այդ ներքին հասկացողությունը, որ Նրանից բացի էլ ոչինչ գոյություն չունի:

Ժ՝ Այո, քանի որ հասկանում եք, որ ինքդ քեզ վրա աշխատելը նախևառաջ դրսևորվում է անկեղծության և ազնվության միջոցով: Եվ դա տեղի է ունենում ինքնազսպվածության մեջ: Այսինքն, այնպես չէ, որ դա պետք է ինչ-որ մեկին, դա առաջին հերթին հարկավոր է հենց քեզ: Այստեղ արդեն ծագում է ներքին պահանջ Աստվածով ապրելու համար, այդ անծայրածիր  Սիրո երջանկության մեջ սուզվելու համար , այդ խորը զգացմունքներով կյանքի համար , քանզի այն տալիս է քեզ իսկականը, այն տալիս է քեզ Կյանք, այն կենդանացնում է քեզ Սիրով: Դու զգում ես, որ լցվում ես դրանով, զգում ես այն աշխարհի ուրախությունը, որը ժամանակավոր չի լինում, թե ինչպես է այն եզրագծից ծորում, որքան շատ է այն, ինչպես է այն շնորհակալության և Սիրո միջոցով դրսևորվում իր անծայրածիրությամբ: Դու հասկանում ես, որ դա այնքան պարզ է: Եվ դու դրանից այնպիսի շնորհակալություն ես զգում, այնպիսի երանության մեջ ես գտնվում... այն շատ դժվար է փոխանցել բառերով: Պարզապես դու միանում ես այդ Աստվածային Սիրո աղբյուրին և դառնում ես նրա մի մասը: Եվ դու անդադար տենչում ես ճառագել այդ Սերը և լինել նրա մեջ: Քանզի նման պահերին դու հասկանում ես որ... Ոգին ազատության մեջ է:

ԻՄ՝ Այո... Հոգևոր Աշխարհին միանալու համար պետք է լինել Հոգևոր աշխարհի կողմից և ինքդ դառնալ Ոգի, այդ դեպքում էլ կմիանաս: Այսինքն Ոգին կարող է մոտենալ Ոգուն, նյութը՝ նյութին: Կրակը՝ կրակին, ջուրը՝ ջրին: Բայց կրակը ջրի հետ չի խառնվում:

Տ՝ Իգոր Միխայլով՛իչ, ևս մի հարց մի մարդու նամակում, որը սուֆիզմ է կիրառում: Նույն այդ սուֆիզմի տրակտատներում կա նման նկարագրություն, որ երբ մարդը « մուջահադ» է կատարում, այսինքն ներքին ջիխադ իր կենդանական կրքերի դեմ, ապա իրեն բացվում է «մուշախադատ»-ը, այսինքն այդ անսպառ Սիրո օրհնյալ զգացմունքը, այդ մեծությամբ, Աստծո կարողությամբ  շարունակական զմայլանքը... Եվ հարցը ինչումն է. «Երբ մարդուն բացվում է այդ հոգևոր տեսողությունը, արդյո՞ք մաքրվում են այդ երկրային ու Հոգևոր Աշխարհի միջև տարբերությունները»:

ԻՄ՝ Իրականում, երբ մարդուն բացվում է «մուշախադատ»-ը, ապա ոչ մի դեպքում տարբերությունները չեն մաքրվում: Պարզապես ձեռք է բերվում նոր ընկալում, որը տարբերվում է այն ընկալումից, որին մարդը որպես Անձ սովոր է ( այն ընկալմանը, որը իր գիտակցությունը նետում է իրեն): Նա նորն է ձեռք բերում: Այն այս աշխարհում ոչնչի հետ չի համեմատվի և այն նկարագրելն անգամ դժվար է: Ահա, օրինակ, ի՞նչպես նկարագրել Աստծո սերը: Մենք փորձում ենք երկրային բառերով, շատ անգամ խոսում ենք այդ մասին, բայց դա միևնույնն է խեղաթյուրում է, միևնույն է դա այն երջանկության վայրեջքն է (երկրային դարձնելն է): Ահա, մենք ասում ենք երջանկություն: Ի՞նչն է երջանկությունը մարդկային հասկացողությամբ: Դա ժամանակավոր, րոպեական, արագ անցնող երևույթն է: Իսկ այնտեղ այն անսահման է: Մենք խոսում ենք անծայրածիր երջանկության մասին և մենք անսահման օվկիանոսը  համեմատում ենք քո ձեռքի ափի  վրայի կաթիլի հետ: Եվ ահա հենց այդ ձեռքի ափի վրայի կաթիլն էլ այս աշխարհում մենք անվանում ենք անսահման երջանկություն: Իսկ իրականում, այն օվկիանոս է, այն անսահման է, չունի ո՛չ սկիզբ, ո՛չ վերջ: Եվ դժվար է դա փոխանցել:

Տ՝ Այսինքն երկրային աշխարհի և Հոգևոր Աշխարհի միջև տարբերությունները չեն մաքրվում, այլ...

ԻՄ՝ ...տարբերությունները չեն ջնջվում, այլ հակառակը՝ դրանք ակընհայտ են դառնում: Ի՞նչի համար եմ ես դա ասում: Նմանատիպ եթերը նման գիտելիքների և փորձի ձևով, այն միայն փիլիսոփայությամբ է գեղեցիկ: Դա հնչում է, դրա մասին խոսում և գրում են: Չէ՞ որ գիտակցության համար ընդունելի է, որ ջնջվեն սահմանները, նրա համար դա գայթակղիչ է: Եվ հենց գիտակցության համար է գայթակղիչ, որ «ջնջվում է սահմանը, և որ այս աշխարհը աստիճանաբար փոխվում է այն աշխարհի, և որ այն աշխարհը այս աշխարհի մի մասն է», ինչպես ին և յան-ը:
Դե, հասկանալի է, որ այս աշխարհում ներկա է Ոգին, և որ ամեն կենդանի  կենդանի է հենց այն պատճառով, որ կա Ոգի, հանիր Ոգին, և ամենինչ կոչնչանա: Ուրեմն Հոգևոր Աշխարհի մասը ներկա է այստեղ, բայց այն գտնվում է որպես շարժում, ոչ ավելի: Իսկ հետո ամենինչ արվում է այնպես, ինչպես որ արվում է, բայց արվում է Իշխանի կամքով, որը կառավարում է դրանով: Եվ տրված է նրան այդ իշխանությունը ոչ թե նրա համար, որ նա ըմբոստացել է, որ նա ուժեղ է կամ որ նա հավասար է Աստծուն և իր աշխարհն է պատերազմելով ձեռք բերել, ոչ մի դեպքում: Մենք արդեն շատ ենք խոսել այդ մասին, նորից չենք կրկնի: Բայց իմաստն այստեղ թաքնված է նրանում, որ համակարգի համար ձեռնտու է, որպեսզի մարդկանց գիտակցությունը այդպես ընկալի, դա շոյում է իր հպարտությունը: Իսկ իրականում, ամենինչ հենց փոխվում է, կորում են կերպարները և կա այս աշխարհի փուջության մասին հասկացողությունը:
Ահա թե ինչու շատ անգամ խոսել ենք և կրկին անգամ կկրկնվեմ այն մասին, որ Անձը չի ընկալում եռաչափ աշխարհը:: Անձը սկսում է ընկալել այս աշխարհը շատ ավելի բարձր չափումներից: Եվ շատ ավելի բարձր չափումներից, անգամ երբ մենք խոսում ենք ֆիզիկայի լեզվով, այս աշխարհը վերածվում է ոչնչի: Այն ծիծաղելի է, այն իսկապես որ ծիծաղելի է: Եթե լիներ մի հայելի, որը գիտակցության համար կարտացոլեր այն, թե ինչ է տեսնում և ինչպես է ընկալում Անձը այս աշխարհը, ես կարծում եմ, որ դա կլիներ ամենատեսարժան շոուն, որը որ կլիներ այս աշխարհում: Ի՞նչու: Որովհետև այն, ինչ մենք կյանք ենք համարում պարզվում է, որ դատարկություն է, որը պարզապես շարժվում է՝ փոխելով պատրանքները:
Այդ պատճառով նման դատողությունները մի փոքր գցում են մարդկանց մոլորության մեջ և, ցավոք սրտի, ուժեղացնում են գիտակցության ազդեցությունը Անձի վրա: Եվ մարդիկ, որոնք մտածում են նման հայտարարությունների մասին, նրանց համար դժվար է դուրս պոկվել: Քանի որ Անձը գիտակցությունից ստանում է ինֆորմացիա այն մասին, որ «պետք է ջնջվեն սահմանները և դառնան միասնական»: Դե ահա, նա էլ փնտրում է ճանապարհ դեպի այնտեղ, որտեղ ամբողջը միասնական է:... Իսկ տարբերություն կա: Կենդանին մեռած չի լինում և, առավելևս, մեռածը՝ Կենդանի:

Ժ՝ Այո, իսկապես, դա որպես պրակտիկի համար շատ օգտակար տեղեկատվություն է: Շատ հաճախական օրինակ է, և ինքս էլ  ճանապարհի սկզբին բախվել եմ դրան, որ երբ մարդը սկսում է պրակտիկայով զբաղվել, ապա առաջինը, ինչին նա բախվում է, դա գիտակցության կոխմից վախն է, այսինքն  սովորականի սահմաններից դուրս գալու վախն է: Երբ, օրինակ մարդու մոտ  կյանքում առաջին անգամ ստացվել է պրակտիկան և նա հարաբերվեց... հոգևորի հետ առաջին կապը... ապա այդ առաջին կապը անիմացության հետ, այն նաև գիտակցության կողմից հարձակում է առաջացնում: Այսինքն գիտակցությունը վախ է պարտադրում նրան: Առաջին հերթին վախ այն մասին, որ մարդը կարող է կորցնել իր ինքնությունը: Իսկ միթե՞ դա իր ինքնությունն է: Ահա ինչումն է հարցը: Ըստ երևույթին, իր «Ես»-ը կարող է կորցնել միայն գիտակցությունը:

Տ՝ Գիտակցությունը վախենում է նորությունից հատկապես այդ պահին, որի մասին դու ասում էիր, հոգևորի հետ առընչվելու պահին, իր համար սահմաններից դուրսին, քանզի գիտակցությանը այն ծանոթ չէ, և նրա համար ճանապարհն դեպի այնտեղ փակ է, գիտակցությունը չգիտի, չի հասկանում: Ինչպես որ ասաց Իգոր Միխայլովիչը, պարզապես այդ պահին տեղի է ունենում «Անձի ելքը այն սահմաններից դուրս, որի վրա գիտակցությունը կարող է գործել»:

Ժ՝ Այո, և եթե մարդը չի տրվում առաջին վախին, ապա հայտնվում է երկրորդ վախը գիտակցության կողմից, որ « քո մոտ այլևս երբեք նման բան չի կրկնվի»:

Տ՝ Այո, բայց սկզբում այն ասում է, որ « Ահա, հիշի՛ր այս զգացողությունները, որ հիմա եղան կամ որ ունեցել ես նախկինում և անպայման դրանք կրկնի՛ր հաջորդ անգամ»:

Ժ՝ Իհարկե, որովհետև այն գիտի, որ հաջորդ անգամ մարդու մոտ այդ նույն կերպ չի ստացվի: Ի՞նչու: Քանի որ հաջորդ անգամ սկսելով կատարել հոգևոր պրակտիկան, դրա փոխարեն կսկսես լարել գիտակցությունդ և հիշել, թե ինչպես էր այն քեզ մոտ նախկին անգամ...

Տ՝ Իսկ գիտակցությունը նաև կզարդարի քո այդ «հերոսական անցյալը»: Եվ դու կբռնվես քո ուշադրությամբ... Ոչ թե պրակտիկա, այլ գիտակցության կողմից սուպերմենի մասին ֆիլմ է ստացվում, որտեղ ռեժիսյորը քո հպարտությունն է: Եվ ընդհանրապես ի՞նչ կարող է քեզ ցույց տալ գիտակցությունը: Այն ցույց է տալիս հերթական պատրանքները, կերպարները, ամեն թվացյալը... Քանի որ դա այն ամենն է, ինչին որ նա ընդունակ է:

ԻՄ՝ Դուք միանգամայն ճիշտ նկատեցիք, որ գիտակցությունը ստեղծում է պատրանք և հենց այդ պատրանքին էլ փորձում է կապել Անձին: Բայց նկատե՛ք, որ ոչ թե պրակտիկայiն, ոչ թե նախորդ փորձին, այլ այն պատրանքին, որը գիտակցությունը ստեղծել է նախորդ փորձի ֆոնի վրա: Այսինքն մարդը՝ կատարելով հոգևոր պրակտիկա (անկախ նրանից աղոթք է դա, մեդիտացիա և նման բաներ ), նա ստանում է զգայական փորձ, իսկական փորձ, Հոգևոր Աշխարհի ընկալման փորձ: Նրա մեջ արտահայտվում է այն, որը չի կարելի նկարագրել բառերով: Եվ ահա այստեղ Առաջնային գիտակցությունը, քանի որ այն ունի բավականին արտահայտիչ կապ Անձի հետ, նա ստանում է արձագանքներ, ցայտումներ: Այն չի ընդունում այն ինֆորմացիան, որը ընդունեց Անձը:
Առաջնային գիտակցությունը ընդամենը ստանում է արձագանքներ: Ոչ թե կրակի բոցերը, այլ այսպես ասենք շողերը և թեթև տաքությունը: Բայց դրա հիման վրա այն ստեղծում է իր պատրանքը: Եվ այն բանից հետո, երբ մարդը դուրս է գալիս հոգևոր պրակտիկայից կամ էլ աղոթքից, որոշակի ժամանակ հետո, այն ստիպում է նրան վերլուծել. « Ի՞նչ զգացիր, ի՞նչ ընդունեցիր»: Եվ արդեն պարտադրում է իրենը... համակարգի մեկնաբանությամբ: Դա բացարձակապես միևնույն փորձը չէ... Անձը ստանում է իրական փորձ, իսկ գիտակցությունը այդ փորձի հիմքի վրա ստեղծում է պատրանք: Իսկ հետագայում այն սկսում է Անձին պատմել, որ « դու պետք է զգաս սա-դա, այս-այն և այլն», այսինքն բերում է նրան նյութական աշխարհ: Այն ստիպում է նրան զգալ ֆիզիկական դրսևուումներ, որոնք նա զգացել էր պրակտիկայի ընթացքում:
Բայց կրկին անգամ, ի՞նչ էր տեղի ունենում պրակտիկայի ընթացքում: Երբ Անձը առընչվում էր գիտակցության համար անծանոթին՝ ձեռք բերելով հոգևոր փորձ, բնական է, որ ուրիշ գործընթացներ էլ էին տեղի ունենում՝ ուրիշ էներգիաների առավել ուժեղ դրսևուրումներ: Դա հասարակ ֆիզիկա է: Ֆիզիկական մարմնում էլ կան այդ դրսևորումների արձագանքները: Եվ կրկին ընդգծում եմ, որ Առաջնային գիտակցությունն է այն ընդունում: Հետագայում այն տրամադրում է Անձին, ասում է. «Քեզ մոտ ոչինչ չի ստացվի: Դու պատահաբար այնտեղ հայտնվեցիր: Իսկ ահա հիմա, այնտեղ հայտնվելու և մնալու համար դու պետք է քեզ մոտ առաջացնես այսպիսի զգացողություններ ֆիզիկական մարմնում: Քեզ մոտ պետք է լինի գիտակցության փոխված վիճակ...»: Եվ սկսում է պատմել այն, ինչ նա ընկալել է, բայց կրկին անգամ փոփոխումով: Եվ մարդը, երբ փորձում է մի բան անել, նա արդեն անում է գիտակցության միջոցով և նրա մոտ չի ստացվում:
Հետագայում գիտակցությունը սկսում է ասել նրան. «Իսկ կա՞ր արդյոք այդ փորձը թե՞ դա պատրանք էր: Թե՞ դա ինչ-որ ինքնաներշնչանք էր, աուտոհիպնոզ: Մի գուցե դա հալյուցինացիա էր, մի գուցե պարզապես համընկավ, որ դու դա զգացիր: Իրականում, ինչպես տեսնում ես, այն գոյություն չունի: Եվ այն, որ դրա մասին մյուսներն են խոսում, նրանք մոլորության և պատրանքի մեջ են հայտնվում: Նրանց մեջ ինչ-որ ֆանատիկություն է խոսում ընդհում մինչև ինչ-որ հոգեկան խանգարումների տեսքով այն բանի համար, որ նրանք տեսնում են այն, ինչ գոյություն չունի: Եվ եթե դու սկսես զբաղվել դրանով, քեզ հետ ևս դժբախտություն կպատահի: Այդ պատճառով ավելի լավ է դա մի՛ արա: Ի՞նչու: Չէ՞ որ դու փորձեցիր, և քեզ մոտ  չստացվեց, ուրեմն այն չկա»:
Ահա այդպես հաճախակի և հաստորեն գիտակցությունը պարզապես մարդկանց շեղում է իրական ճանապարհից, փոխարինելով այն այսպես ասած թատերական ներկայացումներով եռաչափության մեջ՝ ստիպելով մարդուն ֆիզիկապես ինչ-որ բան անել, ինչ-որ պրակտիկաներ կատարել, ճիշտ նստել, ճիշտ կանգնել: Ի՞նչ տարբերություն, թե ինչ դիրքում է քո մարմինը: Ի՞նչ տարբերություն, թե ինչ ես անում եռաչափության մեջ: Հարվածում ես դարփնին, քարեր ես շարում, կամ էլ էլի ինչ-որ ուրշ ծիսակատարություն ես անում, այդ ամենը լոկ ծիսակատարություն է, այդ ամենը լոկ այն է, ինչը պարտադրում է քեզ համակարգը:
Աստված, Նա մոտ է: Նա իսկապես ավելի մոտ է քան սեփական քներակը: Նա շատ մոտ է, և շատ հեշտ է Նրա մոտ գալ: Բայց ճանապարհին կանգնած է ավելի մեծ բան, քան լեռները: Ճանապարհին կանգնած է գիտակցությունը, իսկ գիտակցությունը դա համակարգի մի մասն է: Այսինքն, դեպի Կենդանիին տանող ճանապարհին կանքնած է մեռածը: Եվ դա պետք է հիշել:
Եվ ոչ մի դեպքում չկենտրոնանալ այն բանի վրա, ինչ պատմում է քեզ գիտակցությունը: Անհրաժեշտ է հոգևոր  պոռթկում, հոգևոր փորձ: Պետք է սովորել... պարզապես Ապրել: Իսկ կյանքը, դա հրաշալի է: Եվ ինչ էլ որ գիտակցությունը չպատմի, որքան էլ որ այն քեզ համոզի, որ «քեզ մոտ ոչինչ չի ստացվի, և դու չես կարող ոչինչ»,- դա քեզ չի վերաբերվում: Այն միայն իր մասին է ասում: Գիտակցության մոտ դա իսկապես չի ստավի: Եվ այն իսկապես ոչինչ չգիտի Հոգևոր Աշխարհի մասին: Պարզապես արձագանքներ, որոնց շուրջ մարդիկ շփվում են, որոնք հասել են ինչ-որ բանի, և դրանից իրենց համար պատրանքային պատկերներ չեն սարքում: Այդ պատճառով, կարևոր գնալն է ու չհանձնվելը: Եվ չլսել Սուսանիներին, որոնք այն ուղղությամբ չեն տանում... ես նկատի ունեի գիտակցությանը: Քանի որ, քո գիտակցությունը, դա քոնը չէ, դա համակարգի մի մաս է, և դա չպետք է մոռանալ: Այդ դեպքում ամենինչ լավ կլինի, այդ դեպքում ամենինչ կստացվի:

Ժ՝ Այո... իսկ երբ դու ապրում ես հոգևոր ընկալմամբ, դու ուղղակի Ապրում ես: Եվ դրանում մեծ տարբերություն կա, քանի որ դու ասես օդով շնչես:Եվ դու պարզապես գիտես ներքնապես... թե ինչպես է դա... շնչել... և վերջ: Գիտակցությունը Անձին ազատություն չի տալիս: Պարզապես պետք է իմանալ, որ եթե մի անգամ ստացվեց, ապա երկրորդ անգամ չերազել, չմեղադրել բոլոր շրջապատող մարդկանց այն բանում, որ քեզ մոտ չստացվեց, քանզի դա ասես ընդունիչ լինի, դա գիտակցության կողմից «բարև» է, երբ այն թշնամուն արտաքինում է փնտրում: Պետք է պարզապես իմանալ, որ գիտակցությունը կարող է նման խոչընդոտներ դնել, քանզի նրա համար շահավետ  չէ, որ դու հոգեպես ազատվես: Եվ ահա երբ դու հասկանում ես , որ դա գիտակցության աշխատանքն է, որ դա նա է այդպես գործում, դու չես պայքարում նրա դեմ, այլ պարզապես հետագայում բացվում ես ազատության մեջ: Այսինքն, դու հասկանում ես, որ ամենինչ դառնում է շատ հեշտ, որ չունես կապեր անցյալի հետ, չկան կապեր ապագայի հանդեպ: Դու հասկանում ես, որ հոգևոր պրակտիկայում, անդադար «հիմա» է, քանի որ դա հենց իսկական Կյանքն է: Իսկ իսկական Կյանքում ամեն պահը անկրկնելի է:

Տ՝ Միանգամայն ճիշտ է:

Ժ՝ Այդ դեպքում դու ապրում ես միայն ներքինով, ներքուստ դու լցված ես: Դու տեսնում ես այդ տարբերությունը, երբ երկրային աչքերով նայում ես մարդուն: Իսկ երբ նայում ես ներքին հոգևոր տեսողությամբ, շատ հեշտ է դառնում տարբերել Ճիշտը Ստից, քանի որ ով էլ որ ինչ ասի, դու արդեն զգում ես, թե իրականում ինչպես է տեղի ունենում... Մարդը դառնում է ասես ափիդ մեջ. տեսանելի են նրա բոլոր մտքերը գիտակցության կողմից, նա ամբողջովին տեսանելի է իր հոգևոր էությամբ, քանզի դու զգում ես, իսկ զգացմունքներին անհնարին է խաբել: Դու զգում ես թե ով է ներքուստ դատարկ և չունի հոգևոր փորձ, որի մասին հայտնում է նրա գիտակցությունը:
Ինչպես նաև դու զգում ես նրանց, ովքեր ինչպես որ դու անդադար գտնվում են պրակտիկայի մեջ, նրանց, ովքեր ապրում են Հոգևոր աշխարհով, ովքեր լցված են այդ Աստվածային, հարազատ Սիրով: Դու տեսնում ես նրա հոգևոր էությունը, քանզի դու նրան ներքուստ ես զգում, և դու հասկանում ես, որ դրա հետևում կանգնած է ավելի մեծ բան, այն, ինչը ձեզ միավորում է: Եվ այդ փորձը, այն նման չէ նրան, որը կար սովորական կյանքում, երբ դու ուշադրությամբդ սնուցում էիր գիտակցությանը: Որովհետև եռաչափությունում դու սնուցում էիր պատկերներին... դու սնուցում էիր քո գիտակցությանը: Իսկ երբ սկսեցիր ապրել Հոգևոր աշխարհով, ապա ողջ քո ուշադրությունը... այն խորը զգացմունքների միջոցով ուղորդված է Աստծուն: Քո ուշադրությունը ուղորդված է հարազատին, Ակունքին: Դու պարզապես ապրում ես Ոգով: Յուրաքանչյուրն ընտրում է թե ինչպես ապրել, յուրաքանչյուրն ինքն է ընտրում:

ԻՄ՝ Դու միանգամայն ճիշտ ես նկատել: Հոգևոր տեսուղությունը կտրականապես տարբերվում է երկրային տեսողությունից: Հոգևոր տեսողությունը տալիս է Ճշմարտության հասկացողություն, դու տենում ես այն, ինչ իրականում կա: Իսկ երկրային տեսողությունը, դա ընդամենը այն է, ինչ գիտակցությունը ցանկանում է քեզ որպես անձի պարտադրել կամ ցույց տալ: Այսինքն հերթական պատրանքն է ստեղծում, այն, որին դու պետք է հավատաս, նրան, որը պետք է քեզ շեղի քո գլխավոր առաքելությունից, այն բանից, ինչի համար որ դու այստեղ ես: Դրանում մեծ տարբերություն կա:
Նաև ստի համար... Սուտը, դա համակարգի մասնիկ է : Հոգևոր աշխարհում չկա ու չի կարող լինել սուտ: Հոգևոր աշխարհում միայն Ճշմարտությունն է: Ի՞նչու է, որ հոգևոր տեսողությունը, կրկին անգամ ընդգծում եմ , որ այն ցույց է տալիս այն, ինչը կա իրականում: Կարևոր պահ է այն, որ մարդիկ ձգտում են մոգության այն բանի համար, որ Անձը իրականում ձգտում է հոգևոր զարգացման...

Տ՝ Այսինքն, Անձը զգում է  այդ հոգևոր զարգացման պահանջը, ինչ-որ սահմանից դուրս անցնողի զարգացմանը, իսկ գիտակցությունը այդ պահանջը վերածում է մոգությա՞ն:

ԻՄ՝ Այո, այստեղ կա իմաստ: Այն հենց թաքնված է նրանում, որ Անձը ձգտում է իմանալ Ճշմարտությունը: Անձը ձգտում է ազատության, իրական ազատության: Անձը չունի և չի կարող ունենալ թշնամիներ, ի նկատի է առնվում Հոգևոր Աշխարհում: Հոգևոր աշխարհի հասկացման տեսանկյունից Անձը բացարձակապես ազատ է: Նա փնտրում է այդ ազատությունը: Նա ձգտում է դրան: Իսկ գիտակցությունը, ինչպես որ արդեն մեկ անգամ չէ որ ասել ենք, անում է հնարավորին ամեն բան, այն բանի համար, որ Անձը չզարգանա որպես Հոգևոր էակ: Այսինքն, որպեսզի պահպանի իր իշխանությունը, իր պատրանքնային իշխանությունը Անձի վրա:
Ճիշտ... շատ ճիշտ ասացիր: Բարեբախտաբար, ուզում եմ նշել, որ շատ մարդիկ դա սկսել են հասկանալ: Եվ իսկապես , այսօրվա օրով շատերի հետ կարելի է լուռ խոսել: Առաջ անցնելով ասեմ, որ տարեց տարի նման մարդիկ ավելի ու ավելի կշատանան: Եվ դա հաճելի է... դա իսկապես որ հաճելի է:
Իմաստը նրանում է, որ պրակտիկների կամ այն մարդկանց լեզուն, որոնք քայլում են հոգևոր ճանապարհով, իսկապես ձգտում են Աստծուն անկախ իրենց կրոններից, դավանանքներից կամ էլ ինչ-որ բանից, այն միասնական է, և մարդիկ զգում են միմիյանց: Իրականում Աստված մեկն է, հոգևոր աշխարհը, այն մեկն է, և մարդիկ չունեն ոչինչ կիսելու: Գիտակցությունն է բաժանում: Այն ստեղծում է թշնամություն, պարտադրում է պատրանք պարզապես իշխանության համար, Անձի վրա գերաիշխանության ձգտման համար: Բայց երբ մարդիկ ճանաչում են, թե ինչ է իրականում Հոգևոր Աշխարհը, նրանք դառնում են որպես մեկ ընտանիք անկախ իրենց ազգությունից, կրոնական հայացքներից, այն բանից թե արդյոք աթեիստ էր մարդը թե էլ ինչ որ այլ բան այն բանից առաջ երբ նա կարողացավ զգալ, որ Հոգևոր Աշխարհը գոյություն ունի: Իսկույն, երբ մարդը դա զգաց, գիտակցեց և հասկացավ, նա դառնում է հոգևոր ընտանիքի, ճշմարիտ, անբաժան ընտանիքի, այն ընտանիքի  մասը, որտեղ կյանքը Հավիտյան է, այն չի ավարտվում, և բնականաբար, որ այն եռաչափության մեջ չէ, այն երկրայինի մեջ չէ:
Երկրային ամենինչ ավարտվող է, ինչ էլ որ այստեղ լինի, այն ժամանակավոր է: Անգամ այն պատրանքները, որոնք պարտադրում է գիտակցությունը, դրանք ժամանակավոր են: Այստեղից էլ ի հայտ են գալիս այնպիսի պահեր, որ երբ մարդիկ ողջ կյանքը հավատքով և ճշմարտությամբ ծառայում են կրոնում, բայց մինչև իրենց վերջին օրը կասկածում են . «Իսկ կա՞ արդյոք Աստված»: Ի՞նչու: Քանի որ նրանք ծառայել էին... ծառայել էին գիտակցությանը: Եվ այստեղ այսպիսի մի պահ, ու՞մ են նրանք ծառայել իրենց գիտակցությամբ: Հաստատ ոչ Աստծուն, որ Հոգևոր Աշխարհին: Նրանք ծառայել են լոկ համակարգին, ի շահ ինչ-որ կազմակերպության, ի շահ իրենց ցանկությունների կամ էլ ինչ-որ բաների, բայց առավել հաճախ ի շահ ի շահ ուրիշների ցանկությունների՝ պարտադրված նրանց այլոց , այլ անգամ  սեփականգիտակցության կողմից: Իսկ երբ մարդիկ գործնականորեն, իրականում հասկանում են, երբ նրանք Գիտելիքներ են ձեռք բերում, նրանց խոսքեր պետք չեն: Նրանք դա հասկանում են, նրանք գիտեն: Նրանք գիտեն թե իրենք ովքեր են, նրանք գիտեն թե ուր են գնում և ինչու: Դա բարձրագույն արժեք է: Դրա համար էլ մարդիկ գալիս են այստեղ, այն բանի համար, որպեսզի ծնվեն... ծնվեն Կենդանի կերպով:

Ժ՝ Այո...

Տ՝ Իգոր Միխայլովի՛չ, շատ հուզեց այն, ինչ հիմա ասացիք, հատկապես այն, երբ դուք խոսեցիք միասնական ընտանիքի մասին հոգևոր առումով: Բայց գիտակցությունը հասարակ կերպով ամենինչ փոխում և ներկայացնում է սեփական ընտանիքի երկրային պատկերացումներով: Այն միանգամից բաժանում և կիսում է... Ցույց էտալիզ քեզ ինչ-որ կոնկրետ մարդկանց, կերպարներ... Ինչպես ասվում է, ցույց է տալիս արյունակցական և մարմնական բարեկամներին: Ընդ որում առաջինը ինչ գալիս է հիշողության մեջ, դա հենց էմոցիոնալ հարաբերություններն են այդ մարդկանց հետ, ավելի ճիշտ նրանց գիտակցության հետ հարաբերությունները:
Ամենահետաքրքիրն այն է, որ նախկինում այդ մարդկանց հետ գտնվելով ավելի շատ կենցաղային հարաբերություններում, անգամ մտքովս չի անցել, թե ինչ են իրականում այդ մարդիկ... Որ այդ մարդկանց մեջ, ինչպես որ քո մեջ կա Սուրբ Հոգու մի մաս, որ նրանք Անձ են, Անձ՝ այդ բառի ոչ նյութական հասկացողությամբ:
Իսկ ի՞նչու էիր նախկինում դու այդպես մտածում: Քանի որ դու պարզապես մտածում էիր, և ոչ թե զգում էիր, քանի որ դու ինքդ գիտակցություն էիր և ապրում էիր գիտակցությամբ: Իսկ գիտակցության մոտ ամենինչ բնականաբար կառուցված է սեփական էգոիզմի վրա: Եվ եթե անկեղծորեն նայել մտերիմների հետ փոխհարաբերություններին, ապա այն պահերին, երբ դու ապրում ես սեփական գիտակցության թելադրանքի ներքո, ի՞նչ է տեղի ունենում: Քո գիտակցությունը անդադար ցածրացնում է մյուսների նշանակությունը քո համեմատ ինչ-որ մի բանում: Նրա մոտ ամենինչ գաղտնի մտքերում է, և գիտակցությունը վախենում է բարձրաձայնել այդ մտքերը: Այն վախենում է փախհարաբերությունների մաքրությունից, անկեղծությունից, պարզությունից: Ի՞նչու: Քանզի այն իշխանության ծարավ ունի, այն մտահոգված է իր թագով. Թե ով քո մասին վատ բան ասաց, կամ էլ հակառակը, թե ով գովաբանեց: Եվ այդ ամենինչի մեջ էլ անցնում է քո ողջ կյանքը, ավելի ճիշտ անցնում է քո գիտակցության կյանքը: Բայց երբ դու գիտակցում ես, որ իրականում դու Անձ ես, այդ դեպքում դու արդեն ուրիշ մարդու մեջ էլ առաջին հերթին նույնպես տեսնում ես նրա հոգևոր ներուժը, դու տեսնում ես հոգևոր Անձի: Եվ որ ամենակարևորն է, դու զգում ես նրան անկախ այն բանից, թե ինչ է պատմում քեզ քո գիտակցությունը:

ԻՄ՝ Միանգամայն ճիշտ է: Ի՞նչպես է ընկալում մեր գիտակցությունը, ի՞նչ է « ընտանիք»-ը, ի՞նչ է « հարազատներ ու մտերիմներ»-ը: Դա կրկին անգամ մայր, հայր, երեխաներ, տատիկներ, պապիկներ, եղբայրներ, քույրեր և ողջ ընտանիքը: Իրականում, երբ մարդիկ ձեռք են բերում հոգևոր փորձ, նրանք հասկանում են, որ բոլորը միասնական են անկախ իրենց մաշկի գույնից, անկախ նրանից, թե ով որտեղ է ապրում: Դա մեեկ է, դա մեկ ամբողջություն է, դա մարդկությունն է: Յուրաքանչյուրն ունի հոգի: Եվ մեկին վատություն անելը, դա ճիշտ չէ, դա նույնն է, ինչ ամենամտերիմ մարդուն վատություն անել: Ատել մեկին, դա ճիշտ չէ, անգամ եթե նա չար է և քեզ ինչ-որ վատություն է արել: Պետք է հասկանալ, որ դա նրա գիտակցությունն է: Ես չեմ ասում այն մասին, որ եթե ապտակեցին ձախ այտիդ, դիր աջը: Երբ քո առջև համակարգն է, նրան ևս պետք է մտքի բերել, այլապես այն չի հասկանա: Բայց ցանկանում եմ ընդգծել, որ Անձը որպես ներուժ ունեցող Հոգևոր Էակ, այն բոլորի մոտ նույնն է, այն ավելի շատ պատկանում է Հոգևոր Աշխարհին: Եվ միայն այն դեպքում, երբ այն հանձնվում է, պարտվում է իր սեփական Արմագեդոնը և դառնում է համակարգի մի մասը , այդ դեպքում այն պարզապես մահանում է... Այո, դանդաղորեն... Ենթաանձը, դա խնդիր է, հետմահու տանջանքները նույնպես ծանր են: Բայց հարցը դրանում չէ... Դա իհարկե միևնույնն է, միևնույնն է այն դադարում է գոյություն ունենալ՛
Բայց քանի դեռ մարդը ողջ է, նա ունի շանս, նա ունի հնարավորություն միանալ Անեզր Աշխարհին, Հոգևոր Աշխարհին և դառնալ մեծ ընտանիքի մի մասը: Եվ այստեղ կարևոր է հիշել, որ յուրաքանչյուր չարը, որ մարդը բազմապատկում է գիտակցության կողմից, այն իսկապես կանգնում է Անձի և Հոգևոր Աշխարհի միջև և հեռացնում է քեզ քո ամենամտերիմ մարդկանցից: Իսկ ինչպես ես արդեն ասացի ամենամտերիմը, դա յուրաքանչյուր մարդն է: Դա հատկապես զգում ու հասկանում են մարդիկ, որոնք գործնականում հասնում են Հոգևոր Աշխարհի ընկալմանը: Նրանք հասկանում են այդ ամենը:
Բնականաբար, խոսելով երկրային լեզվով, կա և բացասական պահ: Ի՞նչու: Քանի որ ինչպես արդեն ասվեց զգացվում է և սուտը գիտակցության կողմից: Երբ մարդը գալիս է կրոնական լեզվով ասված « սատանան գիրգը առած» և հայտնում է սատանայի կողմից, դե բնականաբար դա հաճելի չէ: Ցավալի է նրա Անձի համար, ցավալի է  նրա համար... հոգևորի ճանաչման ձեռք բերելու պահի բաց թողման համար: Բայց միևնույն ժամանակ, երբ նա թույլ է տալիս, որ գիտակցությունը թելադրում է իրեն, որպես Անձի և նրա միջոցով իրագործվում է չարը, դա հաճելի չէ: Բայց գոնե մարդը գիտի ճշմարտությունը: Գոնե նա գիտի, թե ում հետ է խոսում. Նա շփվում է Ոգու հետ թե՞ նա շփվում է սատանայի հետ: Դա ևս պակաս կարևոր չէ:

Ժ՝ Այո, և դա հոգևոր զարգացման կողմնակի ազդեցություններից մեկն է, երբ դու զգում ես մարդուն մինչ նրա խոսել սկսելը, երբ դու զգում ես, թե ում կողմից է նա հիմա խոսելու և թե ինչ է այն իրականում ուզում: Եվ դու արդեն գիտես  նրա գալուստի վերջնական նպատակը: Քանի որ դա ոչ թե ինչ-որ էկտրասենորիկա է, երբ մարդիկ բռնում են մտքի կտորներ: Ոչ, այստեղ ամենինչ շատ ավելի լուրջ է: Քեզ մոտ ամբողջական, ծավալուն հասկացողություն է: Եվ քեզ համար հասկանալի են պատճառա-հետևանքային կապերը, այսինքն դու ավելի խորն ես տեսնում, դու գիտես, թե մարդը ում կողմից է խոսում. Ոգուց թե համակարգից: Եվ դու գիտես թե ինչ է ուզում նույն այդ համակարգը: Դու ուղղակի գիտես...

_____________

ՎԻԴԵՈՀՈԼՈՎԱԿ

 

Կենդանին մահացած չի լինում, և առավելևս
Չի լինում մահացածը Կենդանի:

_____________

 

ԻՄ՝ Եթե ճշմարտության աչքերի մեջ նայենք, ապա գիտակցությունը մանիպուլացնում է մարդուն: Այն նաև օգնում է. ահա մենք շփվում ենք և միմիյանց ընկալում նրա օգնությամբ: Բայց այն թաքնվելով իր միջնորդական, այսպիսի դիվանագիտական հնարավորություններով Անձի և եռաչափության միջև, այն մարդուն մանիպուլացնում է:
Անձը այն ոչ այնքան նյութական է: Եթե գիտակցությունը նյութական է, ապա Անձը նյութական չէ: Այդ գործընթացը հասկանալու համար, կբացատրեմ,թե ինչպես է դա տեղի ունենում: Գիտակցությունը հանդիսանում է որպես միջանկյալ, այն ունի անմիջական կապ Անձի հետ: Ինչի համար էլ որ մենք ընկալում ենք, ինչի համար էլ որ մենք տեսնում ենք, շոշափում ենք և մնացած այլ բաները: Այդ գործընթացում Անձը ստանում է եռաչափության մասին այն տեղեկատվությունը, որը գիտակցությունը տալիս է նրան այն տեսքով, որով մենք սովոր ենք այն տեսնել: Բայց երբ մարդը բացում է ներքին տեսողության հնարավորությունները, ապա եռաչափությունը ներկայանում է բոլորովին այլ կերպ, և այսպիսի երկոտանի կամ էլ ինչ-որ մի բանի կերպարի  հասկացողությունը, դե դա ոչ այնքան է համապատասխանում իրականությանը:

Տ՝ Այսինքն կորում է հենց իր՝ նյութի արժե՞քը:

ԻՄ՝ Այո: Ահա մի մարդ է լավ արտահայտվել այդ երևույթի շուրջ: Նրան հարցրեցին. «Ի՞նչպես ես տեսնում ուրիշ մարդուն» Իսկ նա պատասխանեց. «Իսկ դուք տեսե՞լ եք էլեկտրոնի ռոտացիան: Այդ էլեկտրոնի թաղանթը: Դրան ազգակցական մի բան, միայն ավելի շատ կեղտով»:

Տ՝ Այ սա ևս հաճախակի հարց է. «Ի՞նչ է նշանակում մարդու այլ տեսողություն»: Ահա, երբ մարդը եռաչափությունից բացի ուրիշ էլ ոչինչ չի տեսել, և չունի նա զգայական ընկալման գործնական փորձ, ապա ի՞նչ իր գիտակցությունը ցույց կտա իրեն ուրիշ մարդու մեջ: Պարզապես մարմին, այսինքն, ֆիզիկայի լեզվով ասած, եռաչափ կերպար, քանի որ այդպես է սարքված իր գիտակցության ընկալումը:

ԻՄ՝ Այո, դա այդպես է: Մարդը մյուս մարդու մեջ եռաչափություն է տեսնում. Հասարակ ձեռքեր, ոտքեր և մնացած ամենը: Բայց եթե մենք նայենք զգայական ընկալմանը, իսկապես հոգևոր ընկալմամբ եռաչափությանը, ապա ի՞նչ ենք մենք տեսնում, երբ անգամ մենք նայում ենք ուրիշ մարդու վրա: Մենք օբյեկտ ենք տեսնում, դա աղոտ կետ է: Դա նման է... ասես էլեկտրոնի շրջապտույտը ատոմի շուրջ: Պարզապես աղոտ ամպիկ և տեսանելի է նրա ողջ բաղադրիչները: Բայց զգայական մակարդակում մենք չենք տեսնում եռաչափական օբյեկտը: Եվ այստեղ մեզ իհարկե օգնում է գիտակցությունը: Այսինքն գիտակցության միջոցով մենք տեսնում ենք օբյեկտը: Եվ ստացվում է, որ երբ մարդը արդեն բավականաչափ զարգացել է , նա ազատ է, նա զգում է մեկ բան, իսկ տեսնում է մեկ այլ բան: Նա շատ լավ հասկանում է, որ նա տեսնում է օբյեկտը երկրային աչքերով: Բայց նա այդ օբյեկտը տեսնում է նաև երկրային աչքերով: Նա տեսնում է, թե արդյո՞ք մարդը հոգևոր լեցուն է թե ոչ: Դատարկ է նա ներքնապես թե՞ լի է: Նորից, թե ինչպիսի վիճակում է գտնվում նրա Անձը. ստրկական վիճակում թե՞ արդեն որոշակի ազատություն է ձեռք բերել:
Եվ ի՞նչու է, որ շատ մասնակիցներ ձեզ նամակներ են գրում (մենք եթերից քիջ առաջ ենք կարդացել), ահա նրանք հարցեր են տալիս. « Ինչու՞ է, որ նրանք, ում իրենք համարում էին հոգևոր, զգում են, որ ներքնապես դատարկ են»: Հնեց դրանում է իմաստը, որ մարդիկ, որոնք իրենք են զարգանում, նրանք սկսում են զգալ: Իսկ զգայական ընկալումը, դա զգայական տեսողությունն է: Այսինքն, նրանք զգում են, որ մարդը ճշմարիտ բաներ է ասում, բայց ներքուստ դատարկ է: Բայց նույն կերպ հենց գիտակցությունը կրկին կարող է խաղալ մարդկանց հետ: Մարդը ներս է մտնում եկեղեցի և Աստծուն աղոթելու փոխարեն, նա սկսում է  ասես ավազամանի մեջ բահիկներով չափվել, Աստծուն պահանջներ ներկայացնել: Ի՞նչու: Քանզի մարդը ինքը ներքուստ դատարկ է:
Գիտակցությունը նրան չի թողնում հասկանալ, չի թողնում որևէ աստվածային բան ընկալել: Իսկ նա ուզում է... գիտակցությունը պատմում է մարդուն, որ դու պետք է զգաս Հոգևոր Աշխարհի դրսևորումները ֆիզիկական մակարդակում: Հիմա պետք է իրականորեն ինչ-որ բան կատարվի: Այդ դեպքում դու կհավատաս: Բայց քանի անգամներ են մարդկության պատմության մեջ մարդիկ դրանով անցել, երբ իսկապես եղել է մետաֆիզիկական դրսևուումներով երևույթներ և նման բաներ: Իսկ մարդի՞կ: Ի՞նչպես դա ընդունեց նրանց գիտակցությունը: Այն սկսեց հորինել, բացատրել բնության երևույթներով, որոշ մետաֆիզիկական հարցերով, մոգությամբ, սկսեց մեղադրել, որ այդ մարդու մեջ չարք է: Ի՞նչ կպատմի գիտակցությունը առաջին հերթին: «Հաստատ նրա մեջ սատանան է նստած, և ոչ թե Սուրբ Հոգին»: Ի՞նչու: Քանզի շատ ավելի հեշտ է մեղադրել և մերժել այն բանի համար, որպեսզի Անձը ազատություն ձեռք չբերի: Եթե Անձը օրինակներ է տեսնում, նա հասկանում է, որ ինքն էլ կարող է: Իսկ գիտակցության համար դա չափազանց սարսափելի է: Եվ ահա նա էլ սկսում է մեղադրել, պատմել. «Դե հակառակը, դրանում չարքեր են... մոգությունն է»:

Ժ՝ Քանզի համակարգի համար ձեռնըտու չէ, որ հոգևորապես մարդը ազատվի:

ԻՄ՝ Իհարկե, քանի որ այդ դեպքում համակարգը կաշխատի նրա մոտ:

Ժ՝ Այո,և այդ ժամանակ համակարգը ստանալու փոխարեն...

ԻՄ՝... ստանալու փոխարեն, այն ծախսում է: Եվ ահա դրանում է ֆենոմենը. ոչ մեկ չի ցանկանում կորցնել: Դա նրա համար վատ բիզնես է:

Տ՝ Եվս ցանկանում էի կիսվել նման պահով սեփական փորձից, քանի որ հասկանում եմ, որ կարող է մարդկանց մոտ, որոնք գնում են հոգևոր ճանապարհով գիտակցության կողմից նման մի հարց առաջանալ: Դե, առնվազն ինձ մոտ այդ հարցը սկզբանական փուլերոում առաջացել է: Երբ ես առաջին անգամ հանդիպեցի այդ Գիտելիքներին, ներքուստ ինչ-որ հարազատ բան զգացի: Եվ այնտեղ, ներքուստ խորը միանշանակ «Այո» էր: Իսկ գիտակցությունը ողջ ժամանակ կասկածներ էր առաջացնում, ամեն անգամ ինչ-որ «կողմ» և «դեմ» էր կշռում: Այն բանի հասկացողությունը, թե ինչ ձեռք կբերեմ հոգևոր ճանապարհին, դա ներքին հասկացողություն էր, հասկացողություն գիտակցությունից դուրս: Այդ անկրկնելի ազատության զգացողությունը... Այստեղ կար ինչ-որ խորը  բացարձակ վստահություն... Բայց գիտակցությունը նետում էր նման միտք. «Իսկ ի՞նչ ես կկորցնեմ հոգևոր ճանապարհին»: Դա իհարկե  դարանակալ էր, քանի որ այդ պահին ես պատասխան չունեի այդ հարցին: Դե կարելի էր ասել, որ անգամ վախ էր առաջանում գիտակցության մեջ... Բայց լավը, իհարկե ներքուստ ավելի շատ էր:
Հոգևոր ճանապարհին մարդը ոչինչ չի կորցնում, բացի վշտից և մահվանից: Մարդը ձեռք է բերում: Այդ պատճառով հոգևոր ճանապարհով քայլելու վախը գալիս է միայն գիտակցության կողմից: Ի՞նչու: Քանզի, այն իր կապանքներն է պարտադրում Անձին: Իսկ Անձը հոգևոր ճանապարհին կորցնում է դրանք: Շատ մարդիկ վախենում են, որ հասկանալով, իսկապես հասկանալով հոգևորը, մարդը կարող է կորցնել այն երկրային հմտությունները, որոնք նա ձեռք էր բերել: Չի կորցնի: Ոչինչ չի կորում: Նոր հասկացողություն է գալիս, նոր ընկալում է գալիս: Գալիս է այն հասկացողությունը, թե ինչ է գիտակցությունը: Բայց գիտակցության համար դա շահավետ չէ, այդ պատճառով էլ այն պարտադրում է իր այն կարծիքը, որ մարդը կարող է ինչ-որ բան կորցնել: Ոչինչ չես կորցնի: Միայն ձեռք կբերես: Եվ ձեռք կբերես այն, ինչ հնարավոր չէ ձեռք բերել եռաչափությունում: Քանի որ այն, ինչ ձեռք ես բերում, դա Հավիտյան է: Իսկ եթե Հավիտյան է, ապա չի կորում: Իսկ այն ամենը, ինչ էլ որ ձեռք բերես այստեղ, դու կկորցնես: Դա կարևոր է, դա պետք է իմանալ քո ճանապարհի սկզբից: Եվ մինչ առաջին քայլն անելը, մարդը պետք է գիտակցի, որ հոգևոր ճանապարհին չի կարելի գիտակցության վրա հույս դնել: Եթե լսես նրա հուշումներին, այն կարող է բերել հիվանդությունների, դժբախտությունների և ինչի ասես: Բայց ներեցե՛ք, ի՞նչ կապ ունի այստեղ հոգևորը, երբ դու հենվում ես քո գիտակցության կոտրված հենակների վրա:
Պետք չէ հենվել ոչնչի վրա: Պետք է պարզապես սիրել: Եվ երբ դու իսկապես սիրում ես, սիրում են նաև քեզ: Ի՞նչի համար են պետք հենակները նրան, ով չունի մարմին: Հենակները պետք են նյութական մարմնին, բայց այն ժամանակավոր է, և յուրաքանչյուր հենակ ժամանակավոր է: Եվ դա կարևոր է:

Ժ՝ Այո, քանի որ դու հասկանում ես, որ դեպի Աստված տանող գործնական ճանապարհը, դա քո ներքին զգացմունքների և գործողությունների ճանապարհն է: Այ հենց գործողությունների պահը շատ կարևոր է: Այսինքն, դու չես նստում, չես սպասում, որ ինչ-որ մեկը կգա, կտա քեզ ինչ-որ բան, այլ որ դու գործում ես, դու պարզապես արտահայտում ես քո զգացմունքները, դու սիրում ես, դու այդ զգացմունքի մեջ ես գտնվում ամեն օր: Դու զգացմունքներով արտահայտում ես քո մտադրությունը, դու այն արտահայտում ես «այստեղ և հիմա» պահին: Եվ հենց դա է քո անձնական կյանքը, դա Անձի կյանքն է: Դա շատ ուժեղ տարբերվում է այն անձնական կյանքից, որը գիտի քո գիտակցությունը, որը և քեզ էր ստիպում տառապել մտքերից, ստիպում էր քեզ արտաքինի մասին մտածել... Քանի որ այդ խորը ուրախության պահերին դու հասկանում ես, որ քո Ոգին, այն ստրկացած չէ, որ քո Ոգին, այն բարձր է  ինտելեկտից: Դու հասկանում ես, որ Ոգին, այն ազատ է, և դու հասկանում ես, որ նրա ուժը Սիրո մեջ է: Դու հասկանում ես, որ քո անսահման Սիրո խորը ինքնաարտահայտումը, հենց դա է դեպի Աստված տանող ճանապարհը, և հենց դա է գործնականում ամենակարևորը:

_____________

ՏԵՍԱՀՈԼՈՎԱԿ

Արդեն իսկ մահացածից դեպի հավիտենական Կենդանությանը:

_____________

 

ԻՄ՝ Երբ մարդիկ բաց են միմիյանց հանդեպ, և նրանց մեջ ավելի գերակշռում է զգայական ընկալումը, ապա նրանք եռաչափությունը պարզապես լրացնում են: Եվ իրականում նրանք հեշտությամբ հասկանում են, հեշտությամբ միմիյանց ըմբռնում են: Իսկ հենց գիտակցությունը ճնշում է. « Իսկ ի՞նչպես ենք մենք միմիյանց հասկանում: Չէ՞ որ ես չգիտեմ քո լեզուն»: Վերջ, դադարում են հասկանալ... Ի՞նչու: Ոչ թե այն պատճառով, որ գիտակցությունը շեղեց, այլ այն պատճառով, որ փակվեց զգայական ընկալումը: Չէ՞ որ մարդը այնտեղ է, որտեղ որ նա դնում է իր ուշադրության ուժը: Եթե դու այն ներդնում ես գիտակցության, նյութի մեջ, ապա զգայական ընկալումը փակվում է:

Տ՝ Ահա, կա նման մի կարծիք, որ երբ մարդը սկսում է ավելի շատ զգալ, ապա համակարգն էլ սկսում է ավելի շատ նրան հակազդել: Իգոր Միխայլովի՛չ, չէի՞ք մեկնաբանի  այդ պահը:

ԻՄ՝ Դա իսկապես, որ այդպես է, քանզի համակարգը միշտ հակազդում է, և այն անում է ամեն բան, որպեսզի մարդուն, այսպես ասած հետ վարժեցնի Հոգևոր Աշխարհի ընկալումից: Խոչընդոտներ է դնում իր ճանապարհին: Չէ՞ որ իսկապես, երբ մարդու մոտ ինչ-որ բան է պատահում, մարդը իր ուշադրությունը ներդնում է այդ իրողության մեջ և սովորության համաձայն շեղվում է: Եվ համակարգը նրա գիտակցության միջոցով փորձում է նրան հետ պահել հենց հոգևոր աշխարհից, որպեսզի նա ավելի քիչ զգա այն: Բայց դա տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ մարդը սկսում է զգալ:

Տ՝ Իգոր Միխայլովի՛չ, իսկ ե՞րբ է, որ մարդը անտեսանելի է դառնում համակարգի համար:

ԻՄ՝ Երբ նա ապրում է Հոգևոր Աշխարհով, համակարգը նրան պարզապես չի նկատում: Այն նկատում է նրան միայն այն ժամանակ, երբ նա ապրում է նյութական աշխարհով, երբ նա հետ այստեղ, ինչպես որ մենք հիմա նստել, խոսում ենք և նման այլ բաներ. հիմա մենք տեսանելի ենք.

Տ՝ Այսինքն հոգևոր ճանապարհին տանող առաջին քայլը, դա ինքնաիմացությունն է:

ԻՄ՝ Այո: Իրականում դա հենց այն ճանապարհն է, որի մասին որ մենք խոսում ենք. պարզ, էլեմենտար, այն հնարավորություն է տալիս գիտակցել ողջ իմաստը, խորությունը: Կրկին անգամ ուսումնասիրել, թե ինչպես է աշխատում քո գիտակցությունը, այն այդքան էլ քոնը չէ, որքան էլ որ պարադոքսալ է և ամենազվարճալին այն է, որ դա դու չես: Բայց մենք արդեն  քեզ հետ  ծրագրում բարձրաձայնել ենք դրա մասին, և փառք Աստծո, հիմա կարող ենք արտահայտվել դրա մասին: Ի՞նչու: Քանզի դա արդեն հաստատված է բազմաթիվ նեյրոֆիզիոլոգների կողմից և այլ մարդկանց կողմից, ովքեր ուսումնասիրում են կամ լոկ զննում են իրենց: Նրանք ինքները բախվում են այն բանին, որ պարզվում է, որ գիտակցությունը ավելի շատ անիվներին փայտեր է դնում, քան օգնում է այն ճանաչման գործընթացում...

Տ՝ Ի՞նչի հետ է դա կապված:

ԻՄ՝ Այն բանի հետ, որ յուրաքանչյուր ինդիվիդի գիտակցությունը, այն մի ամբողջի մի մասն է: Դա նման է սնկերի արտադրամասի: Համակարգը իսկապես որ գոյություն ունի: Եվ այն, ինչի մասին որ ասվում է կրոններում, Աստվածաշնչում, որ կա սատանա... Այո, իհարկե կա, ոչ մեկ չի  վիճում: Կարելի է տարբեր կերպով այն անվանել. Այն կարելի է անվանել որպես Համաշխարհային միտք, Աբսալյուտ, դա կարելի է անվանել որպես Տեղեկատվական դաշտ, ամեն ինչ: Բայց ավելի հարմար է անվանել այն որպես համակարգ:

 

_____________

 

ՎԻԴԵՈՀՈԼՈՎԱԿ

 

Հոգևոր ճանապարհին մարդը չի կորցնում ոչինչ,
բացի վշտից և մահվանից:

_____________

 

  
Rating: 5 / 5 from 4




Recommended Book

AllatRa Book download