Կենդանի զրույց - Էջեր 11-17

00:37:33 - 00:58:58

ԻՄ՝...Ո՞վ է ընդդիմանում: Գիտակցությունն է ընդդիմանում: Մենք արդեն քննարկել ենք, որ գիտակցությունը միշտ ընդդիմանում է այն ամենին, ինչը կապված է այլ աշխարհի հետ, նկատի ունեմ Աստվածային Աշխարհի հետ: Ի՞նչու: Քանզի գիտակցության համար ճանապարհն դեպի այնտեղ փակ է, և նրա համար դա սարսափելի է, այդ պատճառով էլ առաջանում են նման խնդիրներ:

Տ՝ Այսինքն կյանքի ընթացքում Մարգարեին ոչ միշտ էին հասկանում:

ԻՄ՝ Նրան հասկանում էին նրանք, ովքեր ձգտում էին Աստծուն: Իսկ նրանք ովքեր ապրում էին նյութի օրենքով, նրանք, ովքեր ձգտում էին իշխանության, պարզապես օգտագործում էին նրա Ուսմունքը այն բանի համար, որ ստեղծեն այսպես ասված իրենց ուղությունները և մանիպուլյատիվ դպրոցները: Դրանք այն մարդիկ են, որոնք ներդնում են իրենց ուշադրության ուժը ոչ այնտեղ, որտեղ այն պետք է, և ապրում են գիտակցության օրենքներով:

Տ՝ Իգոր Միխայլովի՛չ, ահա, որպեսզի սկսել հոգևոր ուղին, պետք են արդյո՞ք ինչ-որ գործիքներ Աստծու հետ առաջին անգամ առընչվելու համար մինչ Հոգևոր աշխարհում ապրելը: Ինչ-որ մեկի մոտ այդ գործիքը հանդիսանում է աղոթքը, մեդիտատիվ տեխնիկաները: Ընդ որում դա միշտ է տեղի ունեցել, սկսած հնագույն ժամանակներից մինչ արդի կրոնները: Հենց այդ փիլիսոփայության մեջ էլ կարելի է շատ բաներ գտնել: Հենց Պլատոնի մոտ, որընԵգիպտոսում  փնտրում էր ինչ-որ միստիկ....

ԻՄ՝ Բայց նա չէր փնտրում ճանապարհ դեպի Աստված: Նա մանիպուլյացիայի միջոցներ էր փնտրում...
(Դիտողություն.ստուդիայում անջատվեց լույսը):

ԻՄ՝ Այո, ահա ՛ տեսնու՞մ եք լույսերը անջատեցին: Համակարգը միշտ դեմ է նրան, որպեսզի ասվի ճշմարտությունը, ինչ-որ բան նախաձեռնվում է նրա կողմից: Այսպիսով, մենք կանգ առանք հենց Պլատոնի վրա: Պլատոնը ոչ թե ճանապարհ էր փնտրում դեպի Աստված, այլ նա փնտրում էր մանիպուլյացիայի միջոցներ, ոչ ավելին:

Տ՝ Իսկ այն մարդիկ, ովքեր իսկապես ճանապարհ են փնտրում դեպի Աստված: Ահա կրկին անդրադառնում եմ այն բանին, որ յուրաքանչյուր կրոնում առաջարկվում է իր գործիքները՝ մեդիտացիաները, աղոթքները....

ԻՄ՝ Բայց դա պայմանավորված է կրկին այն ավանդույթներով, այն բանով, թե ում մոտ ինչ էր ընդունված: Ինչ-որ մի տեղ օգտագործում են մեծ մեդիտատիվ պրակտիկաներ, ինչ-որ ուրիշ տեղ աղոթքային պրակտիկաներ: Բայց իրականում բոլորը ձգտում են ընկալել հենց զգայական ըմբռնումը: Ահա՛, աղոթքային վիճակները, մենք արդեն եթերներից մեկի ժամանակ խոսել ենք, որ Հիսուսի աղոթքը , դա զգացմունքային ըմբռման  հասնելն է:
Նույն կերպ էլ գոյություն ունեն մանտրաներ: Դա, ըստ էության նույն աղոթքն է, որտեղ երկար ժամանակն տեղի է ունենում միևնույն բառերի կրկնողությունը, որպեսզի սկզբում առաջացնել ասոցատիվ, իսկ հետո իսկապես իրական խորը զգացմունքները: Ինչպես նաև որոշ մեդիտացիաները ուղորդված են սեփական գիտակցության  կարգավորման հասկանալուն: Այնուհետև նրանք անցում էին կատարում դեպի հոգևոր պրակտիկաները հենց զգացմունքային ընկալման կամ ուղին հասկանալու համար: Այդ ամենը կոչվում է հոգևոր ուղի, ահա՛ հենց հոգևոր  ուղի, այսինքն երբ մարդ ձգտում է... Ըստ էության այդ բոլոր գործիքների միջև տարբերությունը մեծ է, բայց իմաստը, թե ինչի վրա են նրանք ընդհանուր կերպով ուղորդված միասնական է: Թեպետև, եթե վերցնենք հնագույն դպրոցները, ամենինչ պարզ էր:

ՎԻԴԵՈՀՈԼՈՎԱԿ


Արդեն իսկ մահացածից դեպի հավիտենական Կենդանություն:
_____________


ԻՄ՝ Ի՞նչն է տանում դեպի Աստված: Բնականաբար, ճանապարհն դեպի Աստված անցնում է հոգևոր պրակտիկաների միջոցով: Բայց կրկին անգամ, ի՞նչը կարելի է հոգևոր պրակտտիկա անվանել: Ամենինչ,  և՛ աուտոգեն մարզանքը կարելի է անվանել, և՛ մեդիտացիան, և՛ աղոթքը. դա է հենց հոգևոր պրակտիկան, դա Հոգևոր Աշխարհին հասնելու համար քեզ վրա աշխատելն է:
Որոշ մարդիկ շատ հեշտ և արագ են գնում: Այսինքն, նրանք ընդունակ են գիտակցել այտ գործընթացի իրական էությունը և շատ արագ անցնում են զգացմունքային ընկալմանը: Բայց դա... ասենք, մի փոքր դժվար է: Այսինքն, եթե մենք մի կոլեկտիվ վերցնենք, դե հազարից մեկը  լավագույն դեպքում: Իսկ մնացածը, եթե նրանք ձգտում են , եթե նրանք ունեն նման պահանջ, ստիպված կլինեն անցնել առավել երկար ճանապարհ, որը ստուգված է հազարավոր տարիներով, դա աուտոգեն մարզանքն է, մեդիտատիվ պրակտիկան: Միայն լուրջ մոտեցում պետք է լինի, ինչպես գործիքի հանդեպ: Եվ հետագայում արդեն հոգևոր պրակտիկաներ : Դա ոչ այդքան դժվար ճանապարհ է , և այն երկար ժամանակ չի զբաղեցնում, եթե ջանասիրաբար զբաղվել դրանով և իսկապես ձգտել դրան: Բայց կա նաև խնդիր նրանում, որ մարդիկ չեն ցանկանում դա անել: Գիտակցությունը խանգարում է նրանց: Նրանք անգամ աուտոգեն մարզանքը որակյալ չեն անի, բայց կխոսեն և կցանկանան:

_____________

ՎԻԴԵՈՀՈԼՈՎԱԿ

Արդեն իսկ մահացածից դեպի հավիտենական Կենդանություն:

_____________

 

ԻՄ՝ Մենք խոսել ենք մարդու համար փուլայինության մասին, որը զգում է ներքին պահանջ, բայց չի կարողանում կառավարել իր գիտակցությունը և նման բաներ: Ի՞նչ է անհրաժեշտ: Դարեր ի վեր կար լավ մշակված բանաձև: Եթե խոսել արդի լեզվով , դա աուտոգեն մարզանքն է , մեդիտացիան է, հոգևոր պրակտիկան է: Նախկինում աուտոգեն մարզանքը այլ կերպ էր կոչվում: Այնտեղ կար շատ մարդկային հնարանքներ: Բայց ահա Շուլցի շնորհիվ, որը հեռացրեց ողջ հնարված փիլիսոփայությունը, ողջ մետաֆիզիկան, որը նախկինում ընդունում էին հասարակ աուտոգեն մարզանքի փոխարեն: Նա դա հեռացրեց և ընդգծեց ինքնաներշնչման սովորական բանաձևը և վերջ: Այսինքն, գիտակցությամբ աշխատանք մարմնի վրա: Բայց դա միայն առաջին հիմքային քայլն էր:
Երկրորդ փուլը դա մեդիտատիվ պրակտիկան է: Դա երբ աշխատանքը տարվում է սեփական գիտակցության հետ, դրա շնորհիվ իմացվում է նաև գիտակցությունը, և աուտոգեն մարզանքի առավել դժվար տեխնիկաներ (դա հենց չակրաների և մնացած այլի հետ աշխատանքն է): Ի՞նչին էին բերում այդ պրակտիկաները: Դա առավել կատարյալ աուտոգեն մարզանք է, ոչ ավելին: Ահա աուտոմարզանքում աշխատանք է տարվում սեփական մարմնի վրա գիտակցության միջոցով: Այսինքն. մարդը սովորում է ճիշտ կերպով ներդնել իր ուշադրության ուժը, ճիշտ ուղղորդել իր ուշադրությունը՝ կենտրոնանալով սեփական մարմնի կոնկրետ մի հատվածի վրա: Եվ այդպիսով նա կտրում կամ կասեցնում է իր գլխի մտքերի հոսքը: Այսինքն, նա ընտրում է միայն այն, ինչ նրան անհրաժեշտ է:
Հետագա մեդիտատիվ պրակտիկայում, դա ավելի շատ աշխատանք է գիտակությամբ սեփական գիտակցության վրա: Այսինքն, մարդը իր գիտակցությանը կարգապահության է ենթարկել: Եվ, իհարկե, առաջին փուլում աշխատանքն է մարմնի հետ: Գործնականում սա նույն աուտոմարզանքն է, միայն ավելանում է շոշափումները և էներգետիկ հոսքերի զգալը, չակրաների աշխատանքը և այլն: Ընդհանուր առմամբ դա աուտոմարզանքն է: Սա ոչ այլ ինչ է, քան մեդիտատիվ պրակտիկա:
Հոգևոր պրակտիկան, դա մաքուր հոգևոր պրակտիկա է, գիտակցությունը այսետղ արդեն ոչ մի կապ չունի, դա զգացմունքային ընկալում է: Կա անցումայինը... ահա գիտակցության
փոփոխված վիճակը: Ի՞նչ է գիտակցության փոփոխված վիճակները: Դա գիտակցության ձևեր են: Դա նույն գիտակցությունն է, բայց  միայն փոփոխված ընկալմամբ: Բայց դա Անձի ազատությունը չէ:

Տ՝ Այսինքն գիտակցության փոփոխված ընկալումը, դա պարզապես հաճախականության փոփոխությունն է... ասենք օրինակ...

ԻՄ՝ Եվ աուտոգեն մարզանքը,մեդիտացիան, հիպնոզը և այլ բաները: Այսինքն, դրանք բոլորը գիտակցության գործիքներ են, բայց ոչ ավելին: Հասկանալու համար, հոգևոր պրակտիկան դա գիտակցության հնարավորություններից դուրս է:
Եթե մենք խոսենք ֆիզիկայի լեզվով, մեր գիտակցությունը ակտիվ աշխատում է եռաչափ հարթությունում: Այն կարող է գրավել մինչ վեցերրորդ չափումում: Ավելի բարձրում այն չի կարող աշխատել: Ահա ամենաբարձր մագիան, այն ամբողջովին տեղի է ունենում հենց վեցերրորդ հարթության չափումում, երբ գիտակցության միջոցով, ներշնչման շնորհիվ և հավելյալ ուժերի օգտագործման միջոցով, մարդը կարող է ազդել այս աշխարհի կամ այլ մարդկանց վրա: Դա գաղտնիք չէ, դա այդպես է եղել դարեր ի վեր: Բայց վեցերրորդից բարձր չի կարող, քանի որ այնտեղ արդենս սկսվում է Հոգևոր Աշխարհի ազդեցությունը:
Հոգևոր պրակտիկան, դա գիտակցության անջատում չէ: Եթե դու անջատես գիտակցությունը, դու դադարում ես ընկալել եռաչափ աշխարհը: Առանց գիտակցության դու այն երբեք չես ընկալի: Գիտակցությունը, դա միջնորդ է  Անձի և այս աշխարհի միջև: Գիտակցության շնորհիվ  դու շփվում ես, տեսնում ես, զգում ես, տխրում ես կամ վայելում ես այս աշխարհը, դու ապրում կամ գոյատևում ես նրանում, այսպես ասենք, յուրաքանչյուրն իր համար է ընտրում: Բայց գիտակցությունը, դա եռաչափությունում շփվելու համար անհրաժեշտ գործիք է: Այդ պատճառով հոգևոր պրակտիկան դա գիտակցության անջատում չէ, դա Անձի դուրս գալն է այն սահմաններից, որում  կարող է գործել գիտակցությունը:


_____________

ՎԻԴԵՈՀՈԼՈՎԱԿ


Հոգևոր պրակտիկան, դա Անձի դուրս գալն է
այն սահմաններից, որում կարող է գործել
գիտակցությունը:
_____________

 

ԻՄ՝ Եվ երրորդ փուլը, դա մաքուր հոգևոր պրակտիկան է, երբ մարդը արդեն գիտակցում է, որ նա Անձ է: Եվ ահա, երբ մարդը արդեն վարպետանում է դրա մեջ, նա ի վերջո սկսում է հասկանալ և գիտակցել, որ նա Անձ է, որ նա դառնում է այն, ով կարող է կառավարել իր գիտակցությունը, ով կարող է ընտրել իրեն առաջարկվող մտքերը. որոշները՝ թողնել, որոշները՝ ընդունել:
Գործընթացը դառնում է կառավարելի, և այդ ժամանակ արդեն գալիս է զգացմունքային ընկալումը, այսինքն նա հասկանում է, որ նա այն է, ով որ կա իրականում: Եվ արդեն ուղղորդում է իր ուշադրության ուժը հենց դեպի Հոգևոր Աշխարհի զգայական ընկալման վրա իր ներսում: Փնտրումը արտաքինում չէ, այլ ներքինում: Ի վերջո դա բնականաբար  բերում էր, ինչպես նախկինում էին ասում՝ մեծ գաղտնիքների: Բայց ո՞վ էր ասում: Գիտակցությունը մարդկանց ասում էր , որ ահա՛. «Չես կարող իմանալ, քանի որ դա մեծ գաղտնիք է... առանց ուսուցչի կամ առանց որևէ մեկի: Դա պետք է  քսան տարի մեդիտացիայով զբաղվել ու հետո նոր անցնել հոգևոր պրակտիկայի»:
Իրականում ամենինչ պարզ է : Բայց ահա կրկին այն բանի գիտակցումը, որ մարդը դա Անձ է , և որ նա գիտակցությունը չէ, այլ նա ուղղակի ինչպես մենք արդեն քննարկեցինք հանդիսատես է ստվերների թատրոնում, դա տեղի է ունենում աստիճանաբար: Որոշների մոտ դա շատ արագ է լինում, բայց դրանք եզակիներ են: Իսկ ընդհանրապես այն տեղի է ունենում դանդաղ և փուլ առ փուլ, և մարդիկ հաճախ խճճվում են: Գիտակցությունը շատ անգամ խանգարում է , ասում է նրանց. « Չէ, դա այդպես չէ... Չի ստացվելու»: Մարդիկ էլ սովորության համաձայն սկսում են լսել և իրենց մոտ ոչինչ չի ստացվում: Իսկ նրանք, ովքեր իսկապես ձգտում են  Աստծուն, որոնք ձգտում են սովորել, նրանք սովորում են արագ և հեշտորեն:

Տ՝ Այսինքն մարդը հոգևոր պրակտիկան սովորում է արդեն խորը զգացմունքների օգնությամբ...

ԻՄ՝ Հոգևոր պրակտիկան կատարվում է խորը զգացմունքներով, բայց այն չի կատարվում գիտակցության օգնությամբ: Թերահավատներն ու հաստատում փնտրող սիրողները , այսինքն նրանք, ովքեր չեն ցանկանում ինքնուրույն հասնել դրան, այլ հաստատում փնտրողները. « Իսկ ո՞վ է ասել այդ մասին», այդ տեսակ քաղաքացիները կարող են ազատ կերպով թերթել  նույն այդ հոգևոր հայրերի, մարդկանց պատմությունները, որոնք հասել են, և նրանք կտեսնեն, թե ինչպես էին նրանք նկարագրում Հոգևոր աշխարհին հասնելու իրենց հոգևոր փորձը: Ի՞նչ է անհրաժեշտ աղոթքի կամ մեդիտացիայի կատարման ժամանակ: Մաքրել յուրաքանչյուր միտք կամ էմոցիա՝ կլինի այն վատ թե լավը: Այսինքն այն ամենը, որը գալիս է մտքից մերժվում է, և միայն զգացմունքներով ես դու հասնում Հոգևոր Աշխարհին: Եվ ով էլ ինչ ուզում է ասել, դա միակ ճանապարհն է, քանզի գիտակցությունը չի կարող հասնել Հոգևոր Աշխարհին: Դա նույնն է, ինչ կրակն ու ջուրը: Տրամաբանական է, որ դրանք անհամատեղելի երևույթներ են:

Եվ այդ ճանապարհը շատ շատերն են անցել: Բայց որոշ հանդիսատեսների գիտակցությունը  հիմա կարող է ևս ըմբոստանալ. «Ի՞նչ են նրանք նստել և պատմում,- և նման բաներ: - Սուրբ հայրերը երբեք չեն արել աուտոգեն մարզանքներ, նրանք մեդիտացիաներ չեն արել: Նրանք աղոթել և հասել են»: Իհարկե հասել են: Բայց եթե մենք հեռացնենք ողջ փայլազարդերը, ապա ի՞նչը կմնա: Կմնա մանտրան: Դե աղոթքը, մանտրան - դա միևնույն բանի կրկնողությունն է, որի նպատակն է հասնել աղոթքայնի վիճակի, որն էլ հանդիսանում է  զգացմունքային ընկալումը: Եվ հետո, աստիճանաբար զարգացնելով դա՝ նրանք հասնում էին/զգում   էին հենց Հոգևոր Աշխարհը: Բայց ես հարց կտայի նրանց, որոնք էկրանից այն կողմ վիճում են մեզ հետ. «Իսկ իրականում քանի՞ սուրբ հայրեր են հասել դրան»: Եզակիներ: Իսկ նրանցից, ովքեր գրել են այդ մասին (վերցնենք, բացենք գրությունը և ըստ մարդու խոսքի դիտենք, եթե անգամ այն գրված է ծանոթությունում), պարզ երևում է, թե ով ինչի է հասել, իսկ ով է ումից արտագրել այն բանի համար, որպեսզի նշանավորվի:
Իսկ իրականում բոլոր կրոնները միասնական են: Աստված մեկն է, և բոլորը անցնում են դրանով: Հնարավոր չէ գալ Աստծո մոտ ոչ այլ կերպ, միայն քո միջոցով՝ մերժելով գիտակցությունը և հասնելով Աստծուն:


Յուրաքանչյուր, անգամ փոքրագույն միտքը աղոթքի ընթացքում չեղարկում է ողջ աղոթքը: Միթե՞ այդպես չէ: Այդպես է: Ո՞վ չէ ասել այդ մասին: Միայն նա, ով դա չի հասկանում, ով մտքով էր ասում: Պետք է սրտով թակել:  Բայց կրկին անգամ, ի՞նչ է նշանակում «սրտով թակել»: Դա հո չի նշանակում... Սիրտը դա օրգան է: Բայց իրականում այդ ամենը փոխաբերություն էր: Դա հենց ասվել է զգացմունքային ընկալման մասին, քանզի որպես օրգան՝ սրտին վերագրում էին սիրո, զգացմունքների հասկացողությունը և նման բաներ: Իսկ Աստված, դա երջանկություն է, Աստված, դա Սեր է: Հոգևոր Աշխարհը, դա առաջին հերթին, դա... Նա ով հասկացավ նախկին հաղորդման ժամանակ, նա գիտի թե ինչ է դա: Իսկ մյուսները պետք է հաղթահարեն իրենց  միտքը: Պարզապես անիմաստ է նրանց պատմել այդ մասին այն պատճառով , որ մենք չենք գտնի խոսքեր, և ոչ թե այն պատճառով, որ նրանք ընդունակ չեն դա ընկալել, թող չնեղանան:

Տ՝ Այսինքն մարդու երկխոսությունը, Անձինը՝ Աստծո հետ տեղի է ունենում հենց...

ԻՄ՝ ...զգացմունքային ընկալման միջոցով: Իսկ հոգևոր պրակտիկան դա գործիք է: Աղոթքը, մեդիտացիան, դա շփման գործիք չէ, դա  գործիք է շփվելուն հասնելու համար: Դա դռան բանալի է, որի հետևում կա Անսահման Աշխարհ:

Տ՝ Իգոր Միխայլովի՛չ, որպեսզի մարդը զարգացնի զգացմունքային ընկալումը,  նա պե՞տք է սկսի աուտոգենային մարզանքներից:

ԻՄ՝ Մարդը կարող է սկսել  ինչից որ ցանկանա, յուրաքանչյուր կրոնում կա իր հիմքերը, կա իր իմաստունների փորձը: Բայց եթե արդի մարդը իսկապես ցանկանում է և նա ձգտում է, ապա շատ ավելի հեշտ է ամեն դեպքում օգտագորել  հասարակ պարզ բաները, որոնք իսկապես կօգնեն մարդուն ամենակարճ ժամանակահատվածում հասցնել գալ այնտեղ, դեպի ուր որ նա ձգտում է:

Տ՝ Իգոր Միխայլովիչ, ահա աուտոգենային մարզանքը... ի՞նչպես այն պետք է ճիշտ կատարել: Շատ հաճախ մարդիկ հանգստանալով, արտահայտում են նման մի արտահայտություն, որ. «Ես մարմին չեմ: Ես գիտակցություն չեմ: Ես Անձ եմ: Ես կառավարում եմ և՛ մարմինս, և՛ գիտակցությունս: Ես հոգի եմ»:

ԻՄ՝ Շատ հաճախ են մարդիկ կատարում նման սխալներ: Ի՞նչու: Քանի որ հոգեբանության մեջ նկարագրվում է , թե այն ինչ ներշնչում ես քեզ , թե «ես համարձակ եմ»... Դրա վրա էլ հենց կառուցված է աուտոգենային մարզանքի սկզբունքը, դա հասարակ ինքնաներշնչանք է: Գիտակցությունը իսկապես սկսում է աշխատել այդ ծրագրով : Բայց եթե մարդը սկսի իրեն ներշնչել, որ «Ես գիտակցություն չեմ, ես Ոգի եմ», իսկ գիտակցությունը կհարմարվի դրան և կսկսի նրան պատմել. «Չէ՞ որ դու արդեն ոգի ես, քեզ արդեն ոչինչ անհրաժեշտ չէ... Դու արդեն սուրբ ես կամ հրեշտակ,- ինչպես որ ուզում ես՝ կախված կրոնից , այդպես էլ կկոչի: Ի՞նչ էիր ցանկանում, հասնել Աստծու՞ն: Դե առ քեզ... ահա Նրա կերպարները»: Եվ Աստծուն ցույց կտա... եռաչափությունում կնկարի: Եվ մարդը կշփվի այդ Աստծո հետ, ում հետ որ հնարավոր է, մորուքներով սուրբերի հետ, որոնք այցի կգան նրան, կնստեն կխոսեն, ինչպես մենք քեզ հետ: Եվ այդպես էլ կտեսնեն և կասեն « Այ սա մեդիտացիա էր: Այ սա ուժեղ էր: Այ սա լուրջ էր» կամ «Այ քեզ աուտոմարզանք»: Պետք է Ոգի դառնալ, այլ ոչ թե խոսել դրա մասին:

_____________

ՎԻԴԵՈՀՈԼՈՎԱԿ


Պետք է Ոգի դառնալ,
այլ ոչ թե խոսել դրա մասին:
_____________

 

ԻՄ՝ Պետք է Ոգի դառնալ, այլ ոչ թե խոսել դրա մասին: Պետք չէ համոզել քո գիտակցությանը նույն քո գիտակցության միջոցով հենց ինքդ քեզ՝ օգտագործելով կրկին անգամ քո գիտակցությունը և նրա հաստատումները , քանի որ դրանք են հենց հանդիսանում գիտակցության կողմից հաստատումները Անձի վրա: Հիշու՞մ ես, մենք խոսել ենք այդ «դերասանների» և հանդիսատեսի համար: Երբ Անձը, դա հանդիսատեսն է, իսկ «դերասանները», դա հենց գիտակցությունն է: Եվ ահա նրանք բաժանվում են և սկսում են պատմել... մեկը մյուսին ասում է. «Դու ոգի ես, դու ոգի ես: Դու արդեն ամենինչի հասել ես: Ահա, տե՛ս, թե որքան սիրուն է»: Չարքի նման իսկույն էլ վերածվում է յուրաքանչյուր սուրբի, կամ էլի ինչ-որ մեկի, ում որ հնարավոր է: Իսկ ի՞նչի մասին էին ասում իրական սուրբ հայրերը: Ով էլ որ մարդկային կերպարանքով գա քեզ մոտ, քշի՛ր նրան, քանի որ դա չարքն է: Եվ ահա շատերը չէին հասկանում. «Ի՞նչպես թե: Դա մեղք է, դա... հենց քեզ են հայտնվել...». Ոչ մեկ եռաչափությունում երբեք չի հայտնվի: Եռաչափությունում մարդիկ են և հրեշները:


_____________

ՏԵՍԱՆՅՈՒԹ №4

ԻՄ՝ Մենք արդեն խոսել ենք բեմի վրայի «դերասանների» մասին, որոնք պատկերներ են ցույց տալիս: Ի՞նչի համար: Քանի որ առաջացնելով քո մեջ կտրուկ էմոցիա, դու ուշադրություն ես դնում դրանում: Եվ որքան որ ավելի պայծառ է պատկերը, այնքան ավելի շատ ուշադրություն էլ կտրվի: Իսկ դա «դերասանների» համար ֆինանսավորում է:
Մենք արդեն այդ մասին ասել ենք. Ամենինչ պարզ է: Իսկ այստեղ միևնույն «դերասանները», որոնք... Գեր, ամրակազմ մարդը պատկերում է ինչ-որ  բարակ, ներիր ինձ, խոտի: Բայց նա պատկերում է այն և քեզ է այն պարտադրում: Բայց չէ՞ որ դու տեսնում ես, որ դա անհամապատասխանություն է: Հենց այդպես էլ Անձը զգում է անհամապատասխանությունը և այդ փոխարինումները: Եվ նա ձգտում է հենց ինքը այն բանի նման, ինչպես որ դու կձգտեիր բակ դուրս գալ տեսնելու համալ խոտը, այլ ոչ թե գեր մարդու, որը պատկերում է այն, այդպես չէ՞: Չէ՞ որ Անձը գտնվում է խորը մթի մեջ, մինչ ձեռք չբերի «հոգևոր տեսողություն, հոգևոր լսողություն», (կա նման մի լավ արտահայտություն , այն լավն է) երբ այն տեսնում է իրականությունը: Իսկ քանի դեռ նա չի տիրապետում դրան, նա մանկիկի նման գտնվում է սրահում և լսում է այն, ինչն իրեն պատմում են: Այդքան բան:
Այդ աբսուրդության թատրոնի ետևում հսկայական աշխարհ է: Այն միակը, ով կարող է այդ թատրոնից հենց կապնվել Հոգևոր Աշխարհի հետ, դա դու ես որպես հանդիսատես, այսինքն որպես Անձ: Երբ Անձը դռից դուրս է գալիս, որպես հանդիսատես նա կորցնում է իր «արտիստներին»: Ի՞նչին են պետք նրան ծաղրածուները, երբ կա Իսկականը: Ի՞նչու դիտել պատրանք, եթե կա իրականությունը: Ի՞նչու պահել ժամանակավորը, եթե կա Հավերժություն:


_____________

  
Rating: 5 / 5 from 6




Recommended Book

AllatRa Book download